Μπαίνω στο δωμάτιο της παλιάς μονοκατοικίας τελευταία κατοικία του δικού μου παππού!!! Τον βλέπω μ’αυτό το απλανές και χαμένο βλέμμα που τον έχει τυλίξει τον τελευταίο καιρό το έχει από τότε που έφυγε από κοντά η αγαπημένη του γυναίκα, η γιαγιά μου, 65 ολόκληρα χρόνια μαζί , κλεφτήκανε στα δεκαοκτώ τους ήρθαν Αθήνα φτιάξαν την ζωή τους μακριά απ’όλους έκαναν 7 κόρες, το 8ο παιδί τους ένα αγοράκι πέθανε όταν γεννήθηκε,
δεν ξανακάναν προσπάθεια γι’άλλο παιδί,
αποκτήσαν εγγόνια κ δυσέγγονα είμαστε όλοι ενωμένοι σαν γροθιά γιατί αυτό μας δίδαξαν!
Ζούσανε μαζί πάντα ο ένας τόσο κοντά στον άλλο, πάντα μαζί, αντιμετώπισαν τα πάντα ενωμένοι. Μόλις πέθανε η γιαγιά μου μια βδομάδα άντεξε για να καταλάβει τον χαμό της, από εκείνη την στιγμή είχε πέσει σε μια μελαγχολία
άρχισε να μιλάει μόνος του να λέει πράγματα ακατανόητα για τους γύρω του.
Οι γιατροί είπαν ότι έπαθε «μαλάκυνση εγκεφάλου» από το σοκ του χαμού της συντρόφου του.
Μπαίνοντας στο δωμάτιο η εικόνα του που αντικρίζω μπροστά στο τραπεζάκι του ενα ποτήρι νερό κι ένα τσίγκινο τασάκι το αγαπημένο του… με τρία τσιγάρα Καρέλια άφιλτρα να σιγοκαίνε … Τον παρακολούθησα ώρα να παίρνει το ένα τσιγάρο να τραβάει μια ρουφηξιά, να ξανατοποθετεί στην θέση του το τσιγάρο με προσοχή λες και ήταν το πιο ευαίσθητο αντικείμενο στα χέρια του!
Η ιστορία συνεχίστηκε… έστριψε αργά το τασάκι μέχρι να έρθει εμπρός του το άλλο τσιγάρο το πήρε τράβηξε την ρουφηξιά του και συνεχίστηκε αυτό για αρκετή ώρα.
Τον πλησιάζω κάποια στιγμή και τον καλημερίζω, γυρνάει το βλέμμα του πάνω μου καλημερίζει και γυρνώντας προς το τασάκι του συνεχίζει το αδιάκοπο αυτό παιχνίδι του, είχε μια γαλήνη που δεν θα την ξεχάσω…
Η απορία μου ήταν έκδηλη και δεν κρατήθηκα και τον ρώτησα:
-Παππού ποιός ο λόγος που ανάβεις και τα τρία τσιγάρα; Χωρίς να γυρίσει να με δεί καθόλου, σταματάει για λίγο σκέφτετε και παίρνει το ενα τσιγάρο στα χέρια του…
-Αυτό είναι το δικό μου, λέει!
Αφού κάνει την ρουφηξιά γυρνάει το τασάκι παίρνει το άλλο τσιγάρο…
-Αυτό είναι της γιαγιάς σου, όσο ζούσε δεν της άρεσε που κάπνιζα και μου γκρίνιαζε συνέχεια. Πάντα της έλεγα κάνε ενα μαζί μου και μετά θα έχεις γνώμη αλλά αυτή δεν ήθελε να το ακουμπήσει… Τώρα επιτέλους … !!! Τώρα το κάνει μαζί μου…!!!
Τοποθετεί τρυφερά το τσιγάρο στο τασάκι και το γυρίζει μέχρι που το τρίτο έρχετε μπροστά του,το παίρνει και μου λέει:
-Aυτό ειναι του διαβόλου,
είναι κρίμα να πάει χαμένο γι’αυτό το καπνίζω
μέχρι να έρθει να με πάρει
να με λυτρώσει…
Σημείωση: είναι αληθινή περιγραφή! είναι μια τελευταία στιγμή απο τον παππού μου, ένας άνθρωπος που με έπλασε και μου έδωσε κάποιες απο τις αρχές μου, πρός τιμή του εκεί ψηλά που βρίσκετε!!! τυχεροί οι άγγελοι που βρίσκονται κοντά του…
Σάββατο 24 Μαρτίου, 2007 at 13:57 μμ
συγκινήθηκα πολύ…
παππού δεν πρόλαβα να γνωρίσω…
αλλά μεγάλωσα μες τα “καρέλια”…
έχω την αλληλογραφία του παππού μου από το 1922 με τον κουμπαρο του Στάθη Καρέλια… και να! μου ‘δωσες την ιδέα, να ζητήσω την άδεια από την καπνοβιομηχανία, να ανεβάσω κάποια “ιστορικά” στοιχεία στο βλογ μου…
άντε να ‘χουν ανταμώσει με τον παππού μου, να καπνίζουν τα καρελάκια τους…
καλό σ/κ
Σάββατο 24 Μαρτίου, 2007 at 16:51 μμ
Πολύ όμορφο post
Σάββατο 24 Μαρτίου, 2007 at 20:04 μμ
Τη φιλοσοφία …..μαλάκυνση εγκεφάλου τη λένε οι γιατροί!Ωραία το έγραψες!
Σάββατο 24 Μαρτίου, 2007 at 21:30 μμ
Πολύ συγκινητικό κείμενο, φίλε μου. Πολύ βαρύ για σαββατόβραδο. Ελπίζω να τον θυμάσαι πάντα έτσι πνευματώδη και αγαπημένο από τους δικούς του ανθρώπους.
Σάββατο 24 Μαρτίου, 2007 at 23:10 μμ
Πολύ όμορφο, τόσο όμορφο και αυθεντικό, όσο μπορεί μόνο η ίδια η ζωή να το κάνει!
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 01:15 πμ
Μου θύμισες καταστάσεις που έχω ζήσει με τον δικό μου παππού.
Απίστευτο κείμενο…
Φιλιά
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 08:23 πμ
Γλυκιά φυσιογνωμία,
γλυκιά θύμηση,
ευγενική ψυχούλα,
μελομένε ο χρόνος δεν χάνεται χωρίς να αφήσειίχνη. Aυτό είναι αιωνιότητα!
KAΛHMEPA, ΦIΛI!
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 11:15 πμ
Να’ σαι καλά να τον θυμάσαι πάντα. Πρέπει να ήταν ωραίος άνθρωπος.
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 12:58 μμ
ωραιο και συγκινητικο ποστ.
λες να γινουμε κι εμεις καποτε καλοι παππουδες;
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 14:18 μμ
Aυτο νομιζω πως το εχω ξαναδιαβασει Χαρη..
Ισως παλαιοτερα στους στιχους..δεν θυμαμαι..
Αλλα θυμηθηκα την ιστορια.
Πραγματικα πολυ γλυκο αυτο που εγραψες
Καλο μεσημερι να εχεις
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 17:44 μμ
Αγάπησα τον παππού του συζύγου μου δύο φορές περισσότερο απο τους δικούς μου, Σοφός άνθρωπος, ειλικρινές βλέμα και ζεστή καρδιά, όταν πέθανε αν και ήταν 94 ετών, λύγυσα, ήθελα να δει ένα εγγονάκι κι απο μας, στην κηδεία του, μιλάγαμε απο μέσα μας, έλεγα κοιμάται ο παππούλης…
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 18:36 μμ
λυπαμαι για τον παππου σου..παππου απο πατερα γνωρισα τοσο μικρη που δε θυμαμαι..απο τον αλλον και τις δυο γιαγιαδες εχω πολλα να θυμαμαι..αχχ ειναι απο τις αναμνησεις που με το περασμα του χρονου γινονται πολυτιμοτερες..καλο βραδυ..
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 19:03 μμ
esta
σίγουρα θα έχουν συναντηθεί και θα κάνουν
τα τσιγαράκια τους
θα περιμένω το post σου θα έχει πολύ ενδιαφέρον!
Starry Night
σ’ευχαριστώ, καλώς ήρθες!
imikrimarika
μάλλον θα είσαι νοσηλεύτρια ή γιατρός! ε;
καλώς ήρθες!
ο δείμος του πολίτη
είχε τραβήξει πολλά στην ζωή του!
ήταν απο τους τυχερούς που είχαν επισκεφτεί την Μακρόνησο!!! και όχι σαν φύλακας!
είχε πάρει σε αρκετούς πολέμους μέρος κ.λ.π.
βασανισμένος και σοφός απο εμπειρίες της ζωής!
Neraida
προσπάθησα να το θυμηθώ και να το περιγράψω όσο γίνετε πιο αληθινό!
innersilence
χαίρομαι που σου θύμισα και τον δικό σου παππού, καλώς ήρθες!
neraidoula
πράγματι αφήνει σημάδια η ζωή και ιδίως απο ανθρώπους που έχουν επιρεάσει τον χαρακτήρα μας!
taradela
ήταν ένας άνθρωπος πολύ περήφανος σε όλη του την ζωή και απόλυτος! ωραίος πάνω απ’όλα!
onomatodosia
μακάρι να το καταφέρουμε να γίνουμε καλοί
και να μας αγαπάνε τα εγγόνια μας!
Μαρια Νικολαου
ναι είναι το ίδιο κείμενο
είχαμε το μνημόσυνο του
και θέλησα να το βάλω προς τιμή του!
Fibi
θύμησες και αναμνήσεις
είναι ωραίο να τους θυμόμαστε κάπου απο εκεί ψηλά μας παρακολουθούν! καλώς ήρθες!
με το φεγγαρι αγκαλια
πάντα απο τέτοιους ανθρώπους όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνουμε όταν ζούσαν πόσο πολύτιμοι μας ήταν!
καλησπέρα σας
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 19:31 μμ
Νάσαι καλά μελομένε να τον θυμάσαι πάντα και νάχεις τη λεβεντιά του στη ψυχή!
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 19:32 μμ
Αχ αυτοί οι παππούδες ε?
Κυριακή 25 Μαρτίου, 2007 at 22:55 μμ
Ο πατερας μου , επαθε “μαλακυνση εγκεφαλου” , και ….χαθηκε εντελως σαν προσωπικοτητα , μολις αντικρυσε νεογεννητο , τον πρωτο του εγγονο…..”Απο την μεγαλη χαρα του” μας εξηγησε ο γιατρος που τον ειδε…..Παντα οι γιατροι , πρεπει να πουνε κατι…..τους πιεζουμε κι εμεις…..
Ετσι , ο καλος μου , δεν μπορεσε ποτε να αντιληφθει οτι εγινε παππους ……
Σ’ευχαριστω για την συγκινηση , που με “κέρασες” αποψε….
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 02:15 πμ
Πόσο τυχεροί είμαστε όσοι ζήσαμε
παππούδες και γιαγιάδες που άφησαν
τέτοια αποτυπώματα στην ψυχή μας!
Καλό ξημέρωμα Χάρη!
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 09:14 πμ
imikrimarika
και πάλι σ’ευχαριστώ!
καλημέρα σου
Debby
καλή σου μέρα
silia
ίσως και να το αντιλήφθηκε και να έζησε αυτό που ήθελε μέχρι εκείνη την στιγμή!
οι γιατροί ε;
ας είναι όλος ο κόσμος καλά!
καλή σου μέρα, καλώς ήρθες
Anastasia
ναι τυχεροί! εγώ έζησα και τους τέσσερις και όλοι μου άφησαν ωραία συναισθήματα και στιγμές μοναδικές που θα θυμάμαι πάντα!
καλή βδομάδα!
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 09:35 πμ
Εγώ έναν παππού και δύο γιαγιάδες γνώρισα αλλά δεν τους έζησα πολύ καθώς πολύ μικρή με πήραν οι γονείς μου και φύγαμε στο εξωτερικό , τους έβλεπα για λίγο τα καλοκαίρια, δεν υπήρξα ιδιαίτερα δεμένη μαζί τους , βλέπεις οι γονείς της μητέρας μου ήταν αφοσιωμένοι στα άλλα εγγόνια ..που τα ζούσαν καθημερινά… εμάς μας είχαν στο περιθώριο.
Μόνο η γιαγιά μου , από του πατέρα μου την πλευρά ήταν πιο δίκαιη απέναντι στα εγγόνια της ..ίσως γιατί τα περισσότερα από αυτά έλειπαν στο εξωτερικό.
Γι αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα που το δικό μου παιδί μεγαλώνει με παππού και γιαγιάδες και είναι δεμένο μ΄ αυτούς .
Πολύ τρυφερό και συγκινητικό το Post σου , μου έφερε αναμνήσεις από τα παλιά
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 09:53 πμ
Trelofantasmeni
χαίρομαι που σου έφερα αναμνήσεις!
καλό είναι τα παιδιά να είναι κοντά στους παππούδες! η σοφία και οι γνώσεις της ζωής τους είναι κρίμα να πηγαίνουν χαμένα…
καλημέρα σου και καλή βδομάδα
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 11:30 πμ
Έχασα τον δικό μου παππου πέρυσι, ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Μου λείπει τόσο μα τόσο πολύ… Το post σου σήμερα με συγκίνησε αφάνταστα..
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 15:20 μμ
τι να έγιναν οι παπούδες μου αραγε.
Και οι δυό χάθηκαν το ‘22 στη Μικρασία…
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 15:40 μμ
Agnwsth
σε καταλαβαίνω μερικοί άνθρωποι ιδίως όσοι έχουν γνωρίσει τους παππούδες ξεπερνούν δύσκολα τον θάνατό τους, καλησπέρα σου
Θεία Λένα
κι εμένα η γιαγιά μου ήταν απο εκεί αλλά ήταν απο τους τυχερούς που κατάφερε να φύγει…
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 17:18 μμ
Αγαπητέ φίλε, θα μου επιτρέψης, ελάχιστος εγώ, να σου μιλήσω σχετικά με το θέμα σου αυτό, με ένα απόσπασμα από τα λόγια του Μεγάλου Κρητικού όπως τα έγραψε στην Ασκητική του, που τόσο καλά θαρρώ δεν τα είπε κανένας μέχρι τώρα:
“Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη.
Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.
Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου.
Δεν είσαι ένας• είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου.
Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.
Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου• όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.
[…]“Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!” φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί. “Δεν προφτάσαμε να χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε• πρόφτασε εσύ, κοιμήσου μαζί τους! Δεν προφτάσαμε να κάμουμε έργα τις Ιδέες μας• κάμε τις έργα εσύ! Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας• στερέωσε το εσύ!
“Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και φωνάζουμε. Όχι, δε φύγαμε, δεν ξεκορμίσαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γης. Μέσα από τα σωθικά σου ξακλουθουμε τον αγώνα. Λύτρωσε μας!”
Δε φτάνει ν΄ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνουνται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν΄ ανέβουν πάλι στο φως της μέρας.
Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματου σου και ποιος ν΄ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα.
[…]Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούληση τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο• αυτό είναι το δεύτερο σου χρέος.
[…] Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου, ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου.
Φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό. Μια νέα επιθυμία, μια νέα Ιδέα, μια θλίψη καινούρια. Θες δε θες, πλουτίζεις το πατρικό σου το σώμα.
Κατά που θα κινήσεις; Πώς θ΄ αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία.
Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα όδέψει ο ποταμός των απόγονων.
Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.
[…]
Το σώμα σου το αόρατο είναι οι πεθαμένοι πρόγονοι κι οι απόγονοι οι αγέννητοι. Το σώμα σου τ΄ ορατό είναι οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά που ζουν της εδικής σου ράτσας.”
Ζητώ την κατανόησή σου για το εκτενές.
Φιλικότατα
Λ.-
Δευτέρα 26 Μαρτίου, 2007 at 20:55 μμ
“Ισως και να το αντιληφθηκε και να εζησε αυτο που ηθελε μεχρι εκεινη τη στιγμη”…….
Ισως…….
Σ’ευχαριστω απ’την καρδια μου γι αυτη την κουβεντα….
Ισως…..Δεν το ειχα σκεφτει…..
Τρίτη 27 Μαρτίου, 2007 at 00:03 πμ
Εξαίσιο! Με συγκίνησε απίστευτα!!!!
Τρίτη 27 Μαρτίου, 2007 at 08:22 πμ
Λυκάων
ωραίο το κείμενο αλλά μπορούσες να το γράψεις με δικά σου λόγια!
καλημέρα σου
silia
η φόρτιση συναισθημάτων καμιά φορά δεν σ’αφήνει να δείς όλες τις εκδοχές!
καλή σου μέρα
george
είναι αληθινή και χωρίς τίποτα πρόσθετο
έτσι όπως μόνο η ζωή μπορεί να γράψει υπέροχες στιγμές της
Τρίτη 27 Μαρτίου, 2007 at 16:29 μμ
Ο παππούς μου και η γιαγιά μου (και οι 4) ζουν ακόμη και βασιλεύουν!
Μετά από αυτό το post, εύχομαι να μη φύγουν ποτέ απ’ τη ζωή μου!
Τρίτη 27 Μαρτίου, 2007 at 17:00 μμ
lifewhispers
ποτέ δεν φεύγουν απο την ζωή μας!
πάντα έχουν ένα κομμάτι απο την καρδιά μας δικό τους!
καλώς ήρθες!
Πέμπτη 29 Μαρτίου, 2007 at 14:34 μμ
Έλα ρεεε…με έκανες χώμα.
Όντως ευλογία ο παππούς και η γιαγια..
Πέμπτη 29 Μαρτίου, 2007 at 20:45 μμ
Πολύ γλυκό το κείμενο, πολύ συγκινητικό…
Τα φιλιά μου
Παρασκευή 30 Μαρτίου, 2007 at 09:06 πμ
beniamin
evita
καλημέρα σας, καλώς ήρθατε!