Grover Washington Jr. – Make Me A Memory (Sad Samba)
…είχα πολύ καιρό να την δω.
Περπατούσε μέσα στον κήπο μ’ένα βιβλίο στο χέρι.
Γυρνούσε μέσα στον ηλιόλουστο κήπο για πολύ ώρα άσκοπα.
Ήλιος δυνατός φωτενός.
Δεν έφτανε με τίποτα μέσα της, ίσα ίσα που άγγιζε τα μαλλιά της, ή τα μάτια της.
Ήθελε να εξαντληθεί, να περπατήσει τόσο όσο να μη σκέφτεται πια.
Όπως παλιά, που περπατούσε με μανία, βιαστικά, λες και κυνηγούσε κάτι.
Κάθισε, δίπλα του.
Μα δεν την είδε.
Όπως παλιά, όπως πάντα.
Ο ήλιος έτσι κι αλλιώς είχε κιόλας χαθεί.
Και είχε πάρει μαζί του κάθε τι όμορφο που ίσως είχε προλάβει να γεννήσει, κάθε ελπίδα της, κάθε μικρή πεταλούδα που προσπαθούσε να πετάξει.
Το βλέμμα της σκοτείνιασε.
Σηκώθηκε βιαστικά.
Άφησε στο παγκάκι το βιβλίο.
Το ξέχασε.
Όπως είχε ξεχάσει και τον εαυτό της.

Μην τη πυροβολείτε όμως.
Μια εμμονή έχει, να βλέπει τους ανθρώπους βαθιά στα μάτια…
Πέμπτη 10 Μαΐου, 2007 at 16:32 μμ
ηταν αδεια..θελει πολυ κοπο να ξανακτισεις απο την αρχη το εγω σου οταν το εχεις εγκαταληψει,
αλλα δεν ειναι ακατορθωτο..κι η περηφανεια του μετα,διπλη..!!
Πέμπτη 10 Μαΐου, 2007 at 16:33 μμ
πολυ ωραια κι η μουσικη σου..
Πέμπτη 10 Μαΐου, 2007 at 17:55 μμ
Oμορφα ολα..:)
Πέμπτη 10 Μαΐου, 2007 at 19:56 μμ
Έτσι το ‘χουμε εμείς που μας ξεχνάμε.
Να κοιτάζουμε βαθιά, πολύ βαθιά μέσα στα μάτια..
Πέμπτη 10 Μαΐου, 2007 at 22:17 μμ
με το φεγγαρι αγκαλια
ναι ένοιωθε και ήταν άδεια!
καλησπέρα σου
candys τετραδιακι
καλό σου βράδυ
Ήχος Πλάγιος. Μόνος…
είσαι κι εσύ απο τους ξεχασμένους ε;
ξέρεις μόνο στα μάτια δείχνει ο άλλος τι είναι!
καλησπέρα σου
Πέμπτη 10 Μαΐου, 2007 at 23:01 μμ
Ηθικό και ουσιαστικό δίδαγμα: ποτέ να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας, γιατί τότε γινόμαστε απαρατήρητοι!
Οπως πάντα, πολύ ωραία φωτογραφία.
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 00:14 πμ
Άραγε, πόσα “βιβλία” να έχει διαβάσει κοιτώντας τους ανθρώπους βαθιά στα μάτια? Κάτι μου λέει ότι το βιβλίο δεν το ξέχασε, τον ευατό της ίσως, αλλά το βιβλίο το άφησε να το βρει κάποιος. Κάποιος που δε ξέρει να διαβάζει άλλο από λέξεις τυπωμένες πάνω σε χαρτί.
Καλό σου βράδυ!
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 07:51 πμ
Μην τη πυροβολείτε όμως.
Μια εμμονή έχει, να βλέπει τους ανθρώπους βαθιά στα μάτια…
Eιναι η μερα που εγω “επιβαλλεται να δακρυζω” μαλλον..
καλημερα
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 10:35 πμ
Καλή σου μέρα!
Κατά τη γνώμη μου,από τα πιο ωραία σου κείμενα!
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 10:54 πμ
“να βλέπει τους ανθρώπους βαθιά στα μάτια…”
Όμορφο κείμενο, όμορφη μουσική! Καλημέρα σου
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 13:29 μμ
με εκανε να σκεφτω το κειμενο σου! η μουσικη αισθαντικη…
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 13:33 μμ
υπαρχει μια προσκληση για σενα στο blog μου!
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 13:37 μμ
aisthisis
ωραίο το δίδαγμά σου!
καλό μεσημέρι
neraida
δίκιο έχεις μερικοί ξέρουν μόνο να διαβάζουν λέξεις τυπωμένες στα βιβλία και δεν ψάχνουν τίποτα παραπάνω να βρούν εκεί μέσα! καλά να είσαι!
μαρια νικολαου
είσαι όπως πάντα βαθειά συναισθηματική Μαρία
gitsaki
ΚαΤερίνη
σας ευχαριστώ πολύ!
με μεγάλη εκτίμηση για την γνώμη σας!
unamama (amalia)
χάρηκα που σ’έκανα να σκεφτείς!
σ’ευχαριστώ και για την πρόσκληση θα ανταποκριθώ
καλό σου μεσημέρι
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 15:49 μμ
Στο έχω ξαναπεί μάλλον, αν όχι άκου το τώρα.
Γράφεις ταξιδιάρικα…
Το βιντεάκι μ’αρεσε
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 16:09 μμ
…πολύ βαθειά!
μουσική δεν μπορώ ν’ ακούσω…
το βιβλίο μου δεν το ξεχνώ, ως εκ τούτου
φιλουρες, καλο Σ/K
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 20:07 μμ
«να βλέπει τους ανθρώπους βαθιά στα μάτια…»
Και τι απογοήτευση όταν αυτό που βλέπει στα μάτια τους είναι ΜΟΝΟ το χρώμα τους…
Η μουσική υπέροχη
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 22:26 μμ
innersilence
μα μια ζωή ταξιδεύω!!! τοξοτάκι ειμαι!
neraidoula
σωστή!
confused
αυτό είναι το χειρότερο
γ’αυτό θα είναι μιά ζωή μόνη!
Παρασκευή 11 Μαΐου, 2007 at 23:18 μμ
Πάντως το κομμάτι ήταν υπέροχο.
Σάββατο 12 Μαΐου, 2007 at 10:11 πμ
είναι το πιό όμορφό σου κείμενο melomene…