Μας παρασέρνει ο άνεμος
στην ίδια πια κατεύθυνση
στην έκσταση
και στην παραίσθηση
σ΄ ένα ταξίδι ατέλειωτο κι ηδονικό
μ΄ ανομολόγητες ματιές
κι αναστατώσεις
ταξίδι ατέλειωτο μιαν αγκαλιά
για τ΄ ανοιχτά εκεί στο πέλαγος
στα πιο βαθιά στιλπνά νερά του
να προκαλούμε με τον έρωτα
τα κύματα
χορεύοντας πάνω σ΄ αυτά ανέμελα
ν΄ αποπλανούμε με αχούς τον άνεμο
τη μυθική νεράιδα του πελάγους
από τα ατέρμονα φιλιά μας να μεθάμε
να ζαλιζόμαστε απ΄ το πάθος μας
να πέφτουμε και να ματώνουμε
σε μια νησίδα ν΄ απαγκιάζουμε
το δάκρυ μας μια ζωγραφιά να κάνουμε
τον πόνο μας τραγούδι και αγάπη
ερωτική φωλιά με μουσικές και ποιήματα
εκεί στη νησίδα της μύησης, της αποπλάνησης
της ερωτικής συνεύρεσης,
των ποθεινών μας στεναγμών,
των απείθαρχων χτύπων της καρδιάς,
των άλικων δακρύων και φιλιών,
των σιωπών και πόθων…
Δευτέρα 14 Μαΐου, 2007 at 17:03 μμ
ο ανεμος παρασερνει, το νερο εξαγνιζει, ο ερωτας ειναι δυνατοτερος απο ολα τα στοιχεια της φυσης….υμνος στον ερωτα
Δευτέρα 14 Μαΐου, 2007 at 19:34 μμ
Η αληθινή αγάπη, φέρνει στην σκέψη καθαρό πελαγίσιο αεράκι και σε σηκώνει στα μποφώρια της. Φουρτούνα που σε αναγουλιάζει αλλά σ’ αρέσει, σαν το καλοκαιρινό ταξίδι εκείνο το μοναδικό που εξομολογήθηκα στη θάλασσα τον ερωτά μου και αυτή μου ψιθύρισε ότι όλα τα ωραία τελειώνουν, αργά ή γρήγορα. Τότε είναι που έμαθα ότι αν ξέρεις να γυρίσεις τα πανιά σου δεν θα τσακιστείς ποτέ. Αλλά δεν ήξερα να κουμαντάρω τα πηδάλια και τσακίστηκα, και βυθίστηκα με ένα κομμάτι πανί να μου θυμίζει την ανίκανη ναυτοσύνη μου…
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα…
Eπειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου μέσ’ στ’ αχανή σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Aκουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το “τί” και το “έ”
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό
πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά..
Δευτέρα 14 Μαΐου, 2007 at 20:55 μμ
ομορφο…
ενα αχ! θα αφησω να το παρουν τα κυματα…
να το πανε οπου θελουν…
Δευτέρα 14 Μαΐου, 2007 at 22:23 μμ
Tο ποίημα αυτό, πραγματικά σε ταξιδεύει σε ερωτικά μονοπάτια.
Θέλω όμως να σε ρωτήσω, εσένα που είσαι ειδικός στον έρωτα, για πόσο καιρό κρατάει έντονος ο πόθος, η έμπνευση, η…ψευδαίσθηση;
Δευτέρα 14 Μαΐου, 2007 at 23:12 μμ
unamama (amalia)
κι εγώ σαν ύμνο το είδα και σχεδόν όλα τα ποιήματά του εξυμνούν τον έρωτα!
feggaroskoni
τί όμορφο σχόλιο άφησες!!!
Βασιλική
κι εγώ έτσι ένοιωσα όταν διάβαζα το βιβλίο με τα ποιήματα του Τάκη!
aisthisis
να ξεκινήσω με το πρώτο που αναφέρεις στην ερωτησή σου!
δεν είμαι ειδικός στον έρωτα
ή κι αν είμαι ειδικός είμαι μόνο στο τι νοιώθει η καρδιά και η ψυχή μου!
καταλαβαίνεις ότι μόνο έτσι μπορώ να σου απαντήσω, μόνο για μένα!
γιατί ο κάθε ένας απο μας νοιώθει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον έρωτα.
Λοπόν για μένα ο έρωτας δεν έχει χρονικό διάστημα που ισχύει σαν κανόνας
και σίγουρα οι αρετές του έρωτα στον καθένα μας
κρατάνε και εκδηλώνονται διαφορετικά,
σε άλλους κρατάνε κάποιες στιγμές μόνο,
σε άλλους μόνο όταν έχουν επαφή με τον συντροφό τους,
σε άλλους αρκετά χρόνια… και σε άλλους αιώνια!!!
προσωπικά ανήκω στους τελευταίους!!!
και μην ξεχνάς πόσοι δυστυχισμένοι δεν έχουν νοιώσει ποτέ τους τον έρωτα
ή νομίζουν ότι τον έχουν νοιώσει!!!
να και η ψευδαίσθηση!!!
άρα η γνώμη μου στο ερωτημά σου είναι υποκειμενική
ανάλογα με τις εμπειρίες μου και σε διαβεβαιώ είναι αρκετές!
καλό βράδυ σας
Δευτέρα 14 Μαΐου, 2007 at 23:44 μμ
Πολύ λάγνο ποίημα, διάλεξες.
Τρίτη 15 Μαΐου, 2007 at 09:44 πμ
ο δείμος του πολίτη
μου άρεσε και να πω την αλήθεια θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ!
καλημέρα σου
Τρίτη 15 Μαΐου, 2007 at 10:23 πμ
Καλή σου μέρα. Μπορείς να γράψεςι έτσι και το έχεις αποδείξει.
Τρίτη 15 Μαΐου, 2007 at 11:52 πμ
O oμορφοτερος χορος κι ο πιο ερωτικος..
Ο χορος των κυμματων..και των εραστων..
Τρίτη 15 Μαΐου, 2007 at 13:25 μμ
Πολύ όμορφο ποίημα…Ευχαριστούμε που μας το αποκάλυψες και το θύμησες…
Τρίτη 15 Μαΐου, 2007 at 13:53 μμ
ο δείμος του πολίτη
λές; δεν νομίζω να γράφω τόσο όμορφα και με τόση διάρκεια!
μαρια νικολαου
έτσι ακριβώς είναι!
BeBe
διαβάζοντας ολα του τα ποιήματα σ’αυτό στάθηκα κάτι με άγγιξε!
καλό μεσημέρι σας
Τρίτη 15 Μαΐου, 2007 at 23:22 μμ
Φίλε μου Χάρη να σε ευχαριστήσω πολύ για το ποίημα μου που ανέβασες στη σελίδα σου. Να ευχαριστήσω επίσης πολύ όλες τις φίλες και φίλους για τα καλά τους λόγια. Καλό σου βράδυ Χάρη. Καλό βράδυ σε όλες και όλους.