Μια φορά κι έναν καιρό…

Ήταν μια όμορφη νύχτα στα τέλη του Νοέμβρη, και το Νοέμβρη όπως ξέρετε η δύναμη των πνευμάτων αυξάνει στο μέγιστο.

Το ομορφότερο κορίτσι όλων των νησιών, ξεκίνησε να πάει μέχρι την πηγή για να γεμίσει νερό, όμως καθώς περπατούσε το πόδι της γλίστρησε και το κορίτσι έπεσε στο έδαφος. Θεώρησε πως είναι κακός οιωνός και όπως σηκώθηκε και κοίταξε γύρω της, της φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα παράξενο και άγνωστο τόπο. Όλα γύρω της έμοιαζαν να είναι διαφορετικά, λες και κάποιος τα μάγεψε και μεταμορφώθηκαν.
Τον αναγνώρισε ήταν σ’έναν ναραϊδότοπο!!!

Σε μικρή σχετικά απόσταση από εκεί που βρισκόταν, διέκρινε μια μεγάλη συντροφιά μαζεμένη γύρω από μια εκθαμβωτική φωτιά . Προχώρησε αργά προς το μέρος τους ώσπου βρέθηκε ανάμεσα στην παρέα. Εκείνοι παρέμειναν σιωπηλοί να την κοιτάζουν και τότε η κοπέλα φοβήθηκε και γύρισε να φύγει μακριά τους, αλλά δε μπορούσε.

Τότε ένας γοητευτικός νεαρός που έμοιαζε με πρίγκιπα, όπως φορούσε τον κατακόκκινο μανδύα του και μια χρυσαφένια κορδέλα στα ξανθoκάστανα μαλλιά του, την πλησίασε και της ζήτησε να χορέψει μαζί του.

-“Είναι πολύ ανόητο εκ μέρους σας, κύριε, να μου ζητάτε να χορέψουμε”, του είπε,

-“δεν υπάρχει καθόλου μουσική.”

Τότε εκείνος, σήκωσε το χέρι του ζωγραφίζοντας ένα σημάδι στον αέρα και από την μεγάλη συντροφιά που καθόταν γύρω από τη φωτιά ξεκίνησε η πιο γλυκιά μουσική που είχε ακούσει. Ο νεαρός άντρας πήρε το χέρι της και χόρευαν και στροβιλίζονταν ώσπου το φεγγάρι και τα αστέρια χάθηκαν από τον ουρανό. Ένιωθε σαν να πετούσε στον αέρα και τίποτα στον κόσμο δεν είχε σημασία πια εκτός απο τη γλυκιά μουσική και το χορό με τον νεαρό πανέμορφο άντρα.

Όταν τελείωσε ο χορός, ο νεαρός άντρας την ευχαρίστησε και την κάλεσε να δειπνήσει μαζί τους.
Τότε είδε ένα άνοιγμα στο έδαφος με σκαλοπάτια που έμοιαζαν να αιωρούνται στον αέρα. Ο νεαρός άντρας που φαίνεται πως ήταν ο βασιλιάς ανάμεσα τους, την οδήγησε κάτω από το έδαφος και η συντροφιά τους ακολούθησε. Κατέβηκαν αρκετά σκαλοπάτια και στο τέλος αντίκρισε μια τεράστια αίθουσα, λαμπερή και πανέμορφη φτιαγμένη με χρυσό και ασήμι και πολλά φώτα τριγύρω.
Στο κέντρο της αίθουσας υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι στρωμένο με όλου του κόσμου τις λιχουδιές και βαθύ κόκκινο κρασί μέσα σε χρυσές κούπες και κανάτες. Κάθισε στο τραπέζι και όλοι την πίεζαν να φάει από τις λιχουδιές και να γευτεί το κρασί. Όπως ήταν εξαντλημένη μετά το χορό η νεαρή κοπέλα, πήρε στα χέρια της τη χρυσή κούπα με το αρωματικό κόκκινο κρασί που της πρόσφερε ο νεαρός πρίγκιπας και την έφερε στα χείλια της για να πιεί. Τότε ένας άντρας την πλησίασε και της ψιθύρισε πολύ σιγανά

-“Μη φας και μη πιείς τίποτα αν θέλεις να ξαναδείς το σπίτι σου”

Η κοπέλα ταράχτηκε με αυτό που άκουσε, άφησε στο τραπέζι την κούπα και αρνήθηκε να πιεί. Τότε η συντροφιά άρχισε να θυμώνει και μεγάλος θόρυβος άρχισε να ακούγεται. Ένας άγριος σκοτεινός άντρας σηκώθηκε από τη θέση του και της είπε

-“Όποιος έρχεται μαζί μας πρέπει και να πίνει μαζί μας.”

Την άρπαξε από το χέρι και της έβαλε την κούπα με το κρασί στα χείλη τόσο βίαια που η κοπέλα κατατρόμαξε. Μα στο λεπτό ένας κοκκινομάλης άντρας έτρεξε κοντά της και την ελευθέρωσε από τη δυνατή λαβή του άγριου άντρα.

-“Είσαι ασφαλής προς το παρόν,” της είπε.

-“Πάρε αυτό το βότανο και κράτα το στα χέρια σου μέχρι να φτάσεις στο σπίτι σου και κανείς δε θα σου κάνει κακό.” Και της έδωσε ένα κλαδί από ένα φυτό που ήταν γνωστό σαν Ather-Luss.

Η κοπέλα πήρε το κλαδί κι άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε μέσα στη σκοτεινή νύχτα, όμως όλη την ώρα άκουγε πίσω της βήματα να την καταδιώκουν. Στο τέλος, αφού έφτασε στο σπίτι της, μπήκε μέσα και ασφάλισε την πόρτα πίσω της. Την ώρα που ξάπλωνε στο κρεβάτι της, άκουσε βουητό μεγάλο από έξω και μια φωνή να την καλεί

-“Η δύναμη που είχαμε επάνω σου χάθηκε εξαιτίας της μαγείας του βοτανιού, όμως όταν χορέψεις ξανά με τη μουσική μας στο λόφο, τότε θα μείνεις μαζί μας για πάντα και τίποτα δε θα μπορεί να το εμποδίσει να συμβεί.”

Παρ’ όλα αυτά, η κοπέλα κράτησε το μαγικό κλαδί σε ασφαλές σημείο, και οι νεράϊδες δεν την ενόχλησαν ξανά, όμως πέρασε πάρα πολύς καιρός μέχρι να πάψει να ακούει στα αυτιά της την υπέροχη μουσική που την έκανε να χορεύει με τον όμορφο πρίγκιπα στο νεραϊδότοπο, εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη…

Το παραμύθι είναι ένας παλιός Ιρλανδικός μύθος 
η μετάφραση και η απόδοση είναι της Μagica με τίτλο Νεραϊδοχορός
και της ζητώ κι από εδώ συγνώμη που δεν ανάφερα αμέσως την πηγή του κειμένου
αλλά μου το έστειλαν με email με την ένδειξη Παλιός Ιρλανδικός Μύθος
χωρίς να μου δώσουν άλλα στοιχεία
φυσικά λάθος μου που το έβαλα χωρίς να το ψάξω!