αυτές τις ανοιξιάτικες μαργαρίτες
που μάζεψες απο τον ανθισμένο κάμπο
και με χαμόγελα που στάλαζαν τα χείλη σου
τον ουρανό μου θέλεις να στολίσεις…

τους αρμόζει είπες περισσότερο το γαλάζιο φόντο
φωτίζει τα πεταλά τους…

ποτέ δεν διαφώνησα!

έλα πάλι καλή μου
τρέξε ανέμελα, πήδα τρελά…
πάμε να νοιώσουμε πάλι παιδιά…