Eχει αναρωτηθεί κανείς γιατί το παραμύθι αρέσει στο μικρό παιδί
και ο ύπνος δεν το πιάνει
αν δεν ακούσει απ’της μαμάς
ή της γιαγιάς τα χείλη
παραμύθι να αρχίζει γλυκά γλυκά
να του το ψελλίζει;

Μικρός κι εγώ σαν ήμουνα ρώτησα την γιαγιά,
ποια ήταν αυτή η δύναμη που’χει το παραμύθι
που μόλις άρχιζε να μου πεί,
γλυκά βάραιναν τα βλεφαρά μου
κι ο ύπνος με ‘παιρνε στην αγκαλιά του…

Θυμάμαι αχνά τις λέξεις της και την απάντησή της
που τότε δεν κατάλαβα τι ήθελε να πεί.

-Το παραμύθι αγόρι μου είναι για τα παιδάκια
που έχουν αγνή καρδιά κι ότι τους πείς το ζούνε.
Λίγοι μεγάλοι είναι τυχεροί
σ’αυτήν την ζωή που ζούν παραμυθένια
χωρίς βάσανο χωρίς καμία έγνοια

Και αλίμονο αν έρθει κάποια στιγμή
που παραμύθι παιδί δεν ακούσει

και την μαγεία αυτή δεν τη ζήσει
τότε μάλλον ο κόσμος…

Θα’χει μάλλον δυστυχήσει!

 

( αφιερωμένο στην πιο γλυκιά γιαγιά του κόσμου
για να μην ζηλεύει ότι γράφω μόνο για τον παπού!)