Ολοι ψάχνουμε να βρούμε
στην ζωή αυτή που ζούμε
μια σταγόνα ευτυχίας
λίγο γέλιο με ουσία

Για να στεγνώσει το δάκρυ
που καίει στα μαγουλά μας,
για να μαλακώσουν οι πληγές μας,
στα στήθια που μας άνοιξε
η ίδια η ζωή αθελά της.

Κι όμως ούτε να γελάσεις
δεν σ’αφήνουν με τα πρέπει και τα μη,
Άραγε ποιος να φταίει που είναι έτσι η ζωή;
Ποιος έφτιαξε τα πρέπει και τα μη;
Γιατί τόση προσποίηση τόση ψευτιά,
γι’αυτή την ζωή;

Γιατί τα πρέπει και τα μη
να μας καθορίζουν την ζωή;
Γιατί να μην είμαστε αυτό
που αισθανόμαστε την κάθε στιγμή;
Γιατί να μην ζούμε αληθινά
την χαρά της ζωής όπως την νοιώθουμε εμείς;

Γιατί να είμαστε τόσο μωροί,
και να μην ζούμε
την σταγόνα ευτυχίας το λίγο γέλιο
χωρίς να προσποιούμαστε;

Αφου με τόση μανία το ψάχνουμε
γιατί το αφήνουμε και με τα πρέπει
και τα μη μικραίνουμε μόνοι μας,
την χαρά και το γέλιο στη ζωή,
μέχρι να το εξαφανίσουμε
και φτού απ’την αρχή!