Δεν ξέρω πως να’ρχίσω και τι να γράψω.

Είναι 11.30 το βράδυ και στο στόμα μου έχω την γεύση από το κόκκινο κρασάκι που πίνω,στο ράδιο ακούω έναν ερασιτέχνη στα μεσαία, ναι! Υπάρχουν ακόμα!
και συγκεκριμένα τώρα έχει Μ
arley
Δεν ξέρω πώς να αρχίσω γαμώτο…
Είμαι τόσο μπερδεμένος και νοιώθω τόσο αδύναμος και μόνος.
Κοίταξα έξω τον ουρανό με τα’αστέρια που παίζουνε με τα σύννεφα ένα τρελό κρυφτούλι, το μισοφέγγαρο κι αυτό έχει γύρει … λές να με βλέπει;
Ισως κάπου εκεί πάνω είναι ο
Jim, η Joplin, ο Hendrix που έχουν κάνει την κομπανία τους και τραγουδάνε για έναν κόσμο όπως τον βλέπουν αυτοί.
Πιο πέρα ο Μαρξ και ο Μάο Τσε Τούνγκ, ίσως να είναι λίγο σαστισμένοι
όταν βλέπουν και ακούν ανθρώπους που έχουν αλλάξει κι αυτοί την ροή
τής ιστορίας με ένα τόσο όμως διαφορετικό τρόπο.

Εγώ…εγώ τι έχω κάνει;

Το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να μισώ!
Να μισώ την χώρα αυτή, τους ανθρώπους της, τον κόσμο όλο!
Με έχουν μάθει να αγωνίζομαι για να πεθάνω.
Φυσικά, πρώτα θα μου πάρουν ότι πιο πολύτιμο έχω(αν έχω πανάθεμά με).
Το κακό είναι ότι σιγά σιγά αρχίζω να μισώ τον εαυτό μου.
Τον εαυτό μου τον διπρόσωπο.
Που πότε συμβαδίζει με το σύστημα
και πότε με το μυαλό μου, με τις ιδέες μου!
Προσπαθώ να βγώ από το αδιέξοδο!
Θέλω να ζήσω τον φανταστικό κόσμο μου,

πώς όμως να πάω ως εκεί;

Την μια στιγμή μισώ τους ανθρώπους που είναι ηλίθιοι κι ανέχονται αυτό το σύστημα και την άλλη αγαπώ όλο τον κόσμο γιατί… γιατί δεν ξέρω!
Ισως γιατί για την αγάπη ποτέ δεν υπάρχει δικαιολογία…

Δεν ξέρω… κάτι πρέπει να κάνω, δε μ’αρέσει αυτός ο κόσμος

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΣΜΟ !!!

Advertisements