Τι να κάνω με την σκέψη μου,που σε φέρνει όλο μπροστά μου;
κι όλο με τα ψέματα να ξεχνώ τον θανατό σου.
Πότε τάχα είσαι πλάι μου, πότε μεσ’την αγκαλιά μου
πότε με το πλισέ ανοιξιάτικο φορεματάκι σου να ανεμίζει
πότε με το θερινό μαύρο παλτό σου!
Κι ότι και να κάνω, αγάπη μου
ξύπνιος αν είμαι ή αν κοιμάμαι
είσαι πάντα μεσ’την σκέψη μου ή σε βλέπω στ’όνειρό μου,
πότε ζω με μιά ψευδαίσθηση ή το παρελθόν θυμάμαι,
μα θυμάμαι και τον τάφο σου!
Και θολώνει το μυαλό μου!
Αχ τι μού’κανες θεέ μου!
Μαζί μ’αυτήν πεθάνανε κι όλες οι χρυσές μου ελπίδες!
Ναί, η πλάκα του τάφου σου δεν σκεπάζει μόνο εσένα αγάπη μου
κοπέλα εικοσιτεσσάρων χρονών με τις ομορφιές σου, τις χάρες σου,
τα μαλλιά τα χρυσαφένια σου,
ενα πλάσμα αγγελόψυχο μετρημένο και σεμνό,
μα σκεπάζει χίλια όνειρα, πού’χαμε πλέξει για μας…
κι εσύ σκόρπαγες στους γύρω σου και στην ζωή μου ευτυχία και χαρά,
που να’ξερα οτι θά’φευγες έτσι ξαφνικά για τους ουρανούς

για τ’άγνωστο ταξίδι σου
και θα μού’μενε εμένα για σύντροφος μόνο η συμφορά!
Δεν θα ξεχάσω που μου έλεγες όταν σ’έκανα αθελά μου να δακρύζεις και να πονάς:
-Μην στεναχωριέσαι αγάπη μου, είναι γλυκό το κλάμα για εκείνον που πονά
πιό γλυκό κι από το γέλιο τού ευτυχισμένου!…
Πού να’ξερες τώρα πόσο πονώ…

Advertisements