Σε ήξερα ελεύθερο πουλί
δεν φανταζόμουνα ποτέ μου
πως κάποια μέρα αηδόνι μου
θά’ μπαινες σε χρυσό κλουβί.

Πίσω από τα κάγκελα
τώρα κλεισμένη να αναπολείς
τις μέρες που ήσουν ευτυχισμένη
όταν ελεύθερη πετούσες εδώ κι εκεί.
Νιώθεις τώρα τα δεσμά σου,
να σου αποδυναμώνουν τα φτερά σου
και κοντά μου πια
δεν μπορείς τώρα να’ρθείς.

Χρυσά τα κάγκελα που’σαι κλεισμένη!
Αγάπη το ονομάσανε οι πιο πολλοί,
μα σ’ένα η καρδιά σου τώρα ξέρει
πως δεν είναι η αγάπη η αληθινή!
Νοιώθω πως θες κοντά μου νά’ρθεις
νοιώθω πως για μένα πονάς ακόμα αηδόνι!

Το δάκρυ που κρύβεις στα μάτια
και δυσφορείς μεσ’το κλουβί
όταν στα χέρια σου,
φέρει το περιστέρι
μήνυμα αγάπης αληθινής.

Είδες αηδόνι μου τι σου έκανε ο εγωισμός σου
σε’βαλε σε χρυσό κλουβί
τώρα είσαι σίγουρη πως δεν ανήκεις
εκεί που είσαι
όμως φοβάσαι να αντιδράσεις
και με το ράμφος σου τα ψεύτικα δεσμά σου
να σπάσεις,
τα φτερά σου να απλώσεις
την πόρτα να σπρώξεις
ψηλά να πετάξεις,
κοντά μου να φτάσεις.

Γιατί ξέρεις πως εγώ
την αγάπη δεν την χτίζω με κλουβιά
γι’αυτό και ζεί παντοτινά
βαθιά μεσ’την καρδιά
ελεύθερη σαν τα πουλιά!

 

Advertisements