Παράδεισος και κόλαση,
ήταν η αγκαλιά σου.
Όταν στην καρδιά σου
φώλιαζε για τα καλά
η ζήλια και ο φθόνος!


Η ζήλια που με σκότωνε,
κι ο παραλογισμός σου
σε  τύφλωνε δεν έβλεπες
τι έκανες  εμπρός σου!
Τα λόγια σου καρφιά
μέσα στην καρδιά μου
σαν  μου’λεγες  χαρά μου
πως άλλη αγαπώ.


Ο φθόνος σου δεν σ’άφηνε
να δείς πως στην αλήθεια
μόνο εσένα αγάπαγε
η καρδιά μου που’χω στα στήθια!


Παράδεισος η αγκαλιά σου,
όταν με τα χάδια σου και φιλιά ,
με’παιρνες κοντά σου,
μα η κόλαση της ζήλιας σου,
το κάλυπτε με πίκρα και δάκρυα αυτό.
Κι η αγάπη μας
Δεν κάρπισε γι’αυτό!