Oπως φυσάει ο βοριάς
τα κλαδιά των δέντρων λυγίζουν
και τα φύλλα τρέμουν,
πέφτουν με το φύσημα του αγέρα!

Όπως μιλάς εσύ
τρέμει η καρδιά μου
σαν το φύλλο σε δέντρο,
σαν το κλαδί στα λόγια τα δικά σου
μήπως και πληγωθεί!

Όπως αφρίζει το κύμα
όταν φουσκώνει η θάλασσα
έτσι αφρίζω κι εγώ
όταν έχω δίκιο
κι όμως δεν μπορώ να στο αποδείξω

κι όμως μπορεί να αφρίζω
μα τρέμω στα λόγια σου
και έτσι σωπαίνω δεν μιλώ
αφού το δίκιο που έχω
δεν μπορώ να βρώ.

Σωπαίνω δεν μιλώ
κοιτώ μπροστά μονάχα
τον ήλιο της ημέρας
που ανατέλλει να δω.
Ενώ ξέρω πως γνωρίζεις
Πως στην ουσία,
έχω δίκιο εγώ.