Θυμάμαι κάποτε
τα λόγια σου εκείνα
στη παραλία μας
κάποια βραδιά!

σφικτά με κράταγες
δίπλα στο κύμα…

κι εγώ χανόμουνα
στην ζεστή σου αγκαλιά…

τα μάτια μου χάϊδευαν
γλυκά την μορφή σου…

τα χείλη σε φίλαγαν
όταν σού λέγαν πως σ’αγαπώ…

τα πλάνα τα μάτια σου
μου απαντούσανε…

τα χείλη σου ψάχνανε
να βρούν τα δικά μου
και γλυκά μου ψιθύριζες
για σένα πάντα θα ζω

πού πήγε τάχα εκείνο το βράδυ;
που ήμασταν ένα εμείς οι δυό;

τι λένε τώρα
τα δυό σου τα χείλη
που μου ψιθύριζαν
για σένα ζω;

πού πήγε τάχα εκείνο το βράδυ
στην παραλία, στην αμμουδιά…

Δεν ήταν όνειρο όπως πίστευα εγώ…
ήταν όμως αλήθεια το βράδυ αυτό!