my_freedom_begins.jpg

 

Ξεκινάω λοιπόν ένα ακόμη ταξίδι…

Κοιτάω πίσω, κοιτάω το τώρα.
Βρίσκομαι εκεί αλλά ταυτόχρονα κι εδώ.
Με χάνεις αλλά είμαι πάντα μπροστά σου.
Κλαίω αλλά σκουπίζεις τα δάκρυά σου

Ξέρω είναι δύσκολο να βρεθείς μαζί μ’ εμένα,
στον ίδιο τόπο, τον ίδιο χρόνο και ξέρεις γιατί?
Γιατί ποτέ δεν κατάφερες να φτιάξεις τον πραγματικό σου κόσμο…

Σε αφήνω, αλλά δεν σε ξεχνάω…
Ξέσπασα κι όμως είμαι ακόμα νευριασμένος!

Με καταλαβαίνεις?
Έτσι νομίζεις?
Τότε γιατί δεν μπορείς να μου απαντήσεις?

Να σου πω και πάλι το γιατί?
Γιατί δεν έχεις να πεις τίποτα… όπως πάντα!

 

το post είναι του Ακατέργαστου και φιλοξενείται γιατί θεωρώ ότι είναι πολύ ωραίο!