«Πώς να κρυφτείς απ’τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα…»
(ΡΕΖΕΡΒΑ Δ.Σαββόπουλος 1979)

ο φόβος


Βλέπω κάτι μάτια
διάπλατα ανοιγμένα
παίζουν ταραγμένα τα βλέφαρα
ειναι μέσα τους φωλιασμένος ο τρόμος
και ο φόβος τώρα τα καθοδηγεί.

Τρέμουν σαν το ελάφι
σ’άκουσμα φωνής να εξαφανιστούν
τρέχουν σαν λαγοί
πίσω απ’τις σκιές να κρυφτούν.

Κι είναι αυτά τα μάτια
ναι των μικρών παιδιών
που αγάπη μάνας δεν νοιώσανε
που απο την μέρα που γεννήθηκαν
γνώρισαν τον πόνο την απονιά
την ασχημη πλευρά της ζωής.

Κι ο φόβος μέσα τους
τώρα έχει φωλιάσει
εκείνος τα καθοδηγεί
κι είναι αυτά τα παιδιά
για πάντα ανασφαλή.

Τρέμει η καρδιά τους
σαν το φύλλο απ’το δέντρο
γιατί δεν νοιώσανε ποτέ
το χάδι ζεστασιάς της ζωής
μέσ’ την ανασφάλεια
μάθανε να ζούνε
και ο φόβος για το αύριο
τα κυριαρχεί!

Το post αυτό γιατί κάποιους που μόνο σήμερα θα θυμηθούν τα παιδιά.
Τα παιδιά που έχουν δικαιώματα!!!
Τα παιδιά που σκοτώνουν με βόμβες και πείνα
Τα παιδιά που βασανίζουν, που ασελγούν ψυχικά και σωματικά, που εκμεταλλεύονται που κακοποιούν!
Σαν σήμερα θυμούνται τα δικαιώματά τους,
κάθε μέρα όμως πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο 29.000 παιδιά!!!
πεθαίνουν από έλλειψη αγάπης
αυτές οι μικρές ακατέργαστες ψυχές
που δεν προλαβαίνουν να καταλάβουν για πιο λόγο ήρθαν σ’αυτή την ζωή!