ένας άνεμος βοριάς  το κορμί και η ψυχή μου
ελεύθερος σαν τις σκέψεις
με την ζωντάνια ενός μικρού παιδιού
που βλέπει στον ύπνο του  
την νεράιδα του και της χαμογελά…

όμως η ψυχή της είναι στο όνειρό μου
μακριά από τον τόπο τον δικό της
κι ονειρεύομαι…

 

το κάλεσμά της νιώθω
την ψυχή της συναντάω
με την πνοή μου την σκεπάζω
την σκουντάω
ένα σημάδι ζωής να νιώσω
και δίπλα της  κουρασμένος και διψασμένος
να σκύβω
και την δική μου ψυχή να της αφήνω…

 

κι όταν το δάκρυ στάζει από τα μάτια της
θα βλέπει το χαμόγελό μου για πάντα
και τότε την αγκαλιά  μου θα ανοίξω
ψηλά να την πετάξω…
μακριά να την φτάσω…

 

 

Advertisements