Σήμερα μια τόσο ηλιόλουστη και όμορφη μέρα
ξεκίνησα το πρωί μια διαφορετική βόλτα
κάτι με τσίγκλαγε από την ώρα που ξύπνησα ότι κάτι θα συμβεί
είναι αυτή η διαίσθηση που έχουμε πολλές φορές!
Είπα να πάω μια βόλτα στον Κιθαιρώνα
το βουνό που μου είχαν πει ότι κάποτε γινόντουσαν
αρχαίες τελετές για τις νεράιδες τις τότε αποκαλούμενες νύμφες.
Εφτιαξα το καφεδάκι και πήρα και τα καθιερωμένα κρουασανάκια και ξεκίνησα…
Φτάνοντας στο στενό της Κάζας μετά τα Βίλια
σε ένα κομμάτι πραγματικά ακόμα παρθένο από το ανθρώπινο χέρι
είπα να κάνω την βόλτα μου,
άφησα το αμάξι και ξεκίνησα με τα πόδια να μπαίνω μέσα σε ένα δάσος
με άγρια πεύκα, βελανιδιές και πουρνάρια βγάζοντας φωτογραφίες
μιάς και ο καιρός βοήθαγε με την ωραία μέρα που έκανε.
Κάποια στιγμή βλέπω ένα ξέφωτο με μια στέρνα στην μέση και ένα παλιό πηγάδι…
Πολύ όμορφο είπα, θα ανέβω σ’ένα υψωματάκι να το φωτογραφίσω
και άρχισα να το κάνω με τον ήλιο πίσω μου!
Ξάφνου όπως έβλεπα τις φωτογραφίες που τράβαγα σε μία φωτογραφία
κάτι περίεργο μου φάνηκε στο κάτω μέρος της
κοιτάω καλύτερα λέω μπα κάποιος αντικατοπτρισμός από τον έντονο ήλιο θα είναι!
Δές’τε κι εσείς!!!

Κάνω ένα ζουμ με την μηχανή και τότε μια περίεργη αναστάτωση μέσα μου!


Δεν είναι δυνατόν!

Πλησιάζω και τι να δω…!!!


Μια πανέμορφη νεραϊδούλα…

δεν με είχε καταλάβει και πλησίασα πιο κοντά
Δεν ήταν πανέμορφη
;
Μαγεμένος όπως ήμουν και αναστατωμένος παραπάτησα
και η νεραϊδούλα πετάχτηκε ξαφνιασμένη και με είδε, αλλά δεν εξαφανίστηκε,
μου χαμογέλασε και με βελούδινο πέταγμα ήρθε κοντά μου…
Γειά σου άγνωστε τι κάνεις στο δάσος μας; μου μίλησε
-δεν θα το πιστέψεις! της είπα, είχα βγει και έψαχνα… νεράϊδες σαν κι εσένα!
ένα γέλιο ξέφυγε από τα χείλι της
σοκαρισμένος εγώ δικαιολογήθηκα και προσπαθούσα να της εξηγήσω
ότι γράφω για τις νεράιδες και τους τόπους τους.
Οση ώρα της μίλαγα με άκουγε με προσοχή και όταν τελείωσα και της είπα τι ξέρω μου λέει:
-μόνα αυτά ξέρεις για τις νεράιδες;
Λοιπόν σε συμπάθησα και επειδή είσαι από τους τελευταίους που πιστεύουν σε εμάς
θα σου λύσω τις απορίες σου και θα σου μάθω ότι μου ζητήσεις για την φυλή μας!


Δεν ήξερα τι να πω, μέσα μου αισθήματα χαράς, περιέργειας, ανακατωσούρας
και μιας αμφιβολίας για τον εαυτό μου αν είμαι καλά ή … είμαι αλαφροϊσκιωτος;
Τις απορίες μου, μου τις έλυσε η μικρή νεράϊδα.
-μην αναρωτιέσαι μου είπε όσοι μας πιστεύουν
κάποια στιγμή στην ζωή τους θα μας δουν και τότε θα είμαστε για πάντα κοντά τους
αρκεί να μην θέλουν να ανακατευτούν ποτέ στην ζωή μας
και να μας μελετήσουν όπως κάνουν για όλα τα άλλα αυτοί οι άνθρωποι!
-Μα οι άνθρωποι μελετάμε για να αποκτήσουμε γνώσεις!!!
-Άστο μην δικαιολογείσαι για τους ανθρώπους,
εμείς οι νεράιδες μόλις κάποιος αρχίσει να ανακατεύεται στην ζωή μας
ή κάποιοι προσπαθούν να μπουν στους τόπους που μένουμε
ή προσπαθούν σκόπιμα και με δόλιους τρόπους να μας αναγκάσουν
και να μάθουν για ‘μας υπάρχει ένας μηχανισμός άμυνας
που τον έχουμε μάθει από μικρές στα σχολεία μας
και εξαφανιζόμαστε πριν αποκαλυφτεί οτιδήποτε!
Αυτή την εξαφάνιση όταν βρίσκονται σε κίνδυνο οι νεράιδες
είναι ένας πολύ ανεπτυγμένος τρόπος αντίδρασης
που αν και προσπαθούν τόσους αιώνες οι άνθρωποι να μάθουν πως γίνετε δεν μπορούν!
Εγώ ακόμα σαστισμένος απ’αυτά που άκουγα είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό!
-Από σήμερα θα είμαι μαζί σου και θα γίνω η “καλή σου νεράιδα”, θα είμαι κοντά σου! Συνέχισε να λέει,
-Αλλά πρόσεχε μια λάθος σου κίνηση θα με κάνει να εξαφανιστώ για πάντα!!!
Χαρούμενος; τρομαγμένος; δεν ήξερα τι ένοιωθα!
Σκέφτηκα ότι ήταν όνειρο… δεν ήταν όμως! ήμουν εκεί κι αυτή εδώ μπροστά μου…εγώ κι αυτή στο δάσος!

Συνεχίζετε…