Άρχισα σιγά να συνειδητοποιώ μετά την πρώτη έκπληξη
ότι πραγματικά μίλαγα οτι ήμουν μαζί με μια νεράιδα!
Την ρώτησα αν μπορεί να μου δείξει που κατοικεί, τα μέρη που κυκλοφορεί!
Και για μεγάλη μου έκπληξη για άλλη μια φορά δέχτηκε να μου δείξει!
Μου λέει: – πάμε από αυτό το μονοπάτι… και την ακολούθησα!
Ηταν ένα κατηφορικό μονοπάτι ανάμεσα σε σμίρτα, πεύκα και πουρνάρια αρκετά πυκνά.
Νόμιζα ότι ήμουν στον Κιθαιρώνα αλλά μου εξήγησε καθώς προχωρούσαμε
ότι αυτά τα βουνά λέγονται Πάστρα και είναι συνέχεια του βουνού Κιθαιρώνα.


Παντού είχαν αρχίσει να βγαίνουν πολύ όμορφα κίτρινα και μωβ λουλουδάκια


πορτοκαλί και λιλά κρινάκια δεν προλάβαινα τι να πρωτοφωτογραφίσω

μα ήρθε η άνοιξη χειμωνιάτικα;

Ποτέ δεν ήξερα πώς να μπώ μέσα σε τόσο πυκνό δάσος
και ξαφνικά εκεί μέσα στην ξεραϊλα ένα ρυάκι μέσα στο πουθενά…!


Τότε γυρνάει προς το μέρος μου και μου λέει:

-εδώ περνάω τις περισσότερες ώρες, μ’αρέσει να ακούω τον γάργαρο ήχο του νερού και να παίζω και με τις άλλες νεράιδες!


-αν είσαι περίεργος τώρα που κατοικώ, θα σε πάω κι εκεί! Θέλεις;
τι ερώτηση ήταν αυτή τώρα σκέφτομαι εκστασιασμένος από το περιβάλλον…
-ναι!!! Θέλω πάρα πολύ! Είναι κάπου εδώ κοντά στην πηγή; στο ρυάκι;

-όχι μου λέει! Όλες οι νεράιδες δεν ζουν κοντά σε νερά! Μας αρέσει το υγρό στοιχείο και είμαστε όλη την ώρα κοντά του αλλά πολλές νεράιδες μένουν και σε άλλα μέρη όπως οι σπηλιές!
-χα χα χα!!! Αρα μένεις σε σπηλιά! Πετάγομαι εγώ.
-βιάζεσαι!!! Όλο πετάγεσαι!!! Όχι δεν μένω σε σπηλιά, ακολούθησέ με!!!
Αν δεν μένει σε σπηλιά, ούτε κοντά στο νερό τότε που κατοικεί; αναρωτιόμουνα σιωπηλά!
Η περιέργειά μου όσο προχωράγαμε και ανεβαίναμε ένα ύψωμα τόσο μεγάλωνε.
-φτάσαμε! μου φωνάζει
λαχανιασμένος, ιδρωμένος σηκώνω το κεφάλι και τι βλέπω;


Ένα κάστρο!!! Τα τοίχη ενός κάστρου!!!
-εδώ μένεις; σε κάστρο; μα που ήταν αυτό; περνάω τόσο φορές και δεν το έχω ξαναδεί!
-έλα τώρα, έλα να δείς που μένω και άσε τις ερωτήσεις…


Μπαίνουμε από ένα άνοιγμα μικρό στο τοίχος άλλοτε αυτό θα χρησίμευε για δευτερεύον πόρτα(πηλίδα) κάτι ξέρω βλέπετε από κάστρα!


Το τοίχος αρκετά μεγάλο 300 μέτρα περίπου και ύψος 2,5 μέτρα και αρκετοί πύργοι κατά μήκος του, το χάζευα!
Μπαίνουμε σ’ένα πυργίσκο και μου λέει:
-Λοιπόν εδώ μένω!


με ξύπνησε η νεράιδα από το ταξίδι μου στον χρόνο και μου δείχνει μια μικρή τρύπα στην βάση του τοίχους…

-εδώ μένεις; πόσο καιρό;

-εγώ ζω εδώ και 92 χρόνια αλλά οι απόγονοί μου 2,500χιλιάδες χρόνια από τότε που οι αρχαίοι Μακεδόνες ή Αθηναίοι (έχει ξεχαστεί πιά)είχαν χτίσει αυτό το φρούριο που ήταν πέρασμα και όλοι οι στρατοί και διαβάτες περνούσαν από εδώ. Βρισκότανε πάνω στον δρόμο Θήβας Πλαταιών Ελευσίνας ήταν ένα πέρασμα που έκοβε την Ελλάδα στα δύο!κι αυτό γιατί εκεί που είναι ο καινούργιος σας δρόμος που είναι ο κάμπος (για την Κοπαϊδα λέει) από την άλλη πλευρά εκείνα τα χρόνια ήταν βάλτοι και αδιαπέραστοι από τους ανθρώπους.
-καλά με κοροϊδεύεις είσαι 92 χρονών; Της λέω. Εσύ δεν πρέπει να είσαι πάνω από 12!
-ξέχασες ότι οι νεράιδες την ομορφιά και τα νιάτα τους τα κρατάνε για όλη τους την ζωή μέχρι να πεθάνουν;
-και πως πεθαίνουν οι νεράιδες; Από τι; αφού είσαστε μαγικά όντα πως και δεν ζήτε για πάντα;


-επειδή έχουμε μαγικές ικανότητες δεν πάει να πει ότι ζούμε και για πάντα, αλλά μην βιάζεσε θα τα μάθεις μαζί μου όλα σιγά σιγά, έλα πιο κοντά τώρα να δείς!
Βέβαια τι να δώ κάτω από τις τεράστιες πέτρες του οχυρού(πάντα θαύμαζα αυτή την άψογη τεχνική με τις τεράστιες παραλληλόγραμμες λαξεμένες πέτρες που φτιάχνανε τα κάστρα) μια μικρή τρυπούλα 10 επί 15 πόντους να ήταν το πολύ, αρκέστηκα μόνο να την φωτογραφήσω μπρος στην είσοδο της κατοικίας της.


-για πές μου βλέπω ερείπια από χτίρια μέσα στο φρούριο, το έχουν εγκαταλείψει καιρό;
-Από τις ιστορίες που σώθηκαν από στόμα σε στόμα των νεράιδων λένε ότι εκτός από φρούριο υπήρχε μέσα και ένας μικρός οικισμός στην ακμή της ρωμαϊκής εποχής, η Ελλάδα ήταν ήδη βαθιά παρακμασμένη και το φρούριο το εγκαταλείψανε!
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή 15 χρονών(για το 1939 μιλάει) είχαν έρθει κάποιοι αρχαιολόγοι και ψάχνανε για λίγες μέρες στα ερείπια αλλά από τότε κάποιοι τουρίστες έρχονται κατά καιρούς αλλά για λίγες ώρες βγάζουν φωτογραφίες και φεύγουν…!!!

Εβγαλα μερικές φωτογραφίες ακόμα στο φρούριο (σαν τουρίστας κι εγώ!!!) και κατηφόρησα το μονοπάτι,εγκαταλειμένο κι αυτό όπως και ο χώρος

γύρω από το «φρούριο των Ελευθερών»…!!!

χαρακτηριστικό αγαθό των Ελλήνων αυτό έτσι;

Η μικρή νεραιδίτσα των …92 χρονών ήταν μαζί μου και μου ζήτησε να μ’ακολουθήσει κι αν δεν ενοχλεί να την φιλοξενήσω σπίτι μου στη ζεστασιά γιατί βαρέθηκε την μοναξιά και το κρύο του φρουρίου, με την υπόσχεση όμως που της έδωσα ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα θα ερχόμαστε στο δάσος της και στο φρούριο σπίτι της μέχρι εχθές!


Εγώ άλλο που δεν ήθελα και δέχτηκα αμέσως…
Αφού έχω τόσα ακόμα να μάθω από πρώτο χέρι και γιατί όχι να μην έχω και μια τόσο όμορφη και γλυκιά παρουσία στο σπίτι μου;

 

 

 

 

Advertisements