Οι αλυσίδες που νοιώθω να μου έχεις περάσει
με κρατούν στην πέτρινη σπηλιά που μου έφτιαξες
μου είπες πρέπει να παίξω την ζωή μου
με τον κύκλωπα αν θέλω να ελευθερωθώ…

Οι πόρτες της φωνής μου κλειστές
προσπαθώ με τρεμάμενα χέρια να κατρακυλήσω
τις πέτρες εμπόδια εμπρός μου
οι βράχοι χτίζουν κάστρα μπροστά μου
και μου κλείνουν την πορεία μου.

Όμως θεέ μου δεν απελπίζομαι…

Το δάκρυ μου και το κλάμα τα χόρτασα
ο λυγμός μου πήγε χαμένος τόσα χρόνια
όπως και το τραγούδι των σειρήνων που χάθηκε στα κύματα…

η πορεία μου αλλάζει…

χωρίς σχεδία θα αρμενίσω στους ορίζοντες
οι αλυσίδες σου δεν με κρατούν πια!

Θα αλυσοδέσω το πιο ψηλότερο βουνό
και σερνοντάς το στην θάλασσα θα το βυθίσω…

θα γίνω πίδακας φωτιάς και θα ξεχυθώ
να διαπεράσω και να χωθώ στην κοιλιά του ουρανού…

θα κόψω την ψυχή μου με μια λεπίδα
σε χιλιάδες κομματάκια να την πάρει ο άνεμος…

θα τραβήξω την γη μαζί μου και θα σε φτάσω…

Θα ζήσω ένα μεγάλο έρωτα, θεέ μου,
να σε νικήσω!

*