μια μαργαρίτα είναι η ζωή.. που γεννιέται…!

κι ύστερα μετράς τα πέταλά της…

όπως τα μέτρησα και γω…

οκτώ πέταλα είχε η δική μου… ήταν όμορφη και δροσερή…

ήταν δική μου… μόνο δική μου…

την πρόσεχα… την φρόντιζα… την αγαπούσα…

οκτώ πέταλα…

οκτώ χρόνια απ τη ζωή μου…

χρώμα κι ανάσα έπαιρνε… απ την αγάπη μου για σένα…

απ τα χαμόγελα καρδιάς κόκκινος έρωτας έγινε…

κι ένα κομμάτι με τη δική μου ζωή…

κι ύστερα…

ύστερα χειμώνας έγινες…

πήρες τον άνεμο στα χέρια σου και τον σκόρπισες μπροστά της…

σκόρπισες τον άνεμο κι έφυγες…

έτσι…! τόσο απλά…!

και γω μάζεψα τα οκτώ μικρά της πέταλα…

στην καρδιά τα έκλεισα και τα κρατώ σαν φυλαχτό…

μα έχασε το χρώμα της, όπως κι η ζωή μου…

στο γκρι έμεινα…

στις αναμνήσεις…

στη μοναξιά …

μα η μαργαρίτα δεν ζει στο χειμώνα που άφησες…

αν δεν είμαστε εμείς ο ήλιος της…

η ζωή της!

όπως και η ζωή μας…

όπως και οι αγάπες…

κι αυτές μαραίνονται…!

μέχρι όμως…

μέχρι νάρθει η επόμενη άνοιξη!

Το κείμενο αυτό (που με άγγιξε ιδιαίτερα!) είναι της φίλης Μαρίας Νικολάου
έκανα μικρές αλλαγές, το πρωτότυπο βρίσκεται στο blog της εδώ
την ευχαριστώ πολύ που μου το παραχώρησε για την νεράιδα της Μαργαρίτας!