Μας παρασέρνει ο άνεμος

στην ίδια πια κατεύθυνση

στην έκσταση

και στην παραίσθηση

σ΄ ένα ταξίδι ατέλειωτο κι ηδονικό

μ΄  ανομολόγητες ματιές

κι αναστατώσεις

ταξίδι ατέλειωτο μιαν αγκαλιά

για τ΄ ανοιχτά  εκεί στο πέλαγος

στα πιο βαθιά στιλπνά νερά του

να προκαλούμε με τον έρωτα

τα κύματα

χορεύοντας πάνω σ΄ αυτά ανέμελα

ν΄ αποπλανούμε με αχούς τον άνεμο

τη μυθική νεράιδα του πελάγους

από τα ατέρμονα φιλιά μας να μεθάμε

να ζαλιζόμαστε απ΄ το πάθος μας

να πέφτουμε και να ματώνουμε

σε μια νησίδα ν΄ απαγκιάζουμε

το δάκρυ μας μια ζωγραφιά να κάνουμε

τον πόνο μας τραγούδι και αγάπη

ερωτική φωλιά με μουσικές και ποιήματα

εκεί στη νησίδα της μύησης, της αποπλάνησης

της ερωτικής συνεύρεσης,

των ποθεινών μας στεναγμών,

των απείθαρχων χτύπων της καρδιάς,

των άλικων δακρύων και φιλιών,

των σιωπών και πόθων…

το ποίημα είναι απο την συλλογή του Τάκη Τσαντήλα
με τίτλο «Ανιχνεύοντας ουρανό» εκδόσεις Οιωνός 2007
είναι μια υπέροχη συλλογή που σε ταξιδεύει σε ερωτικά μονοπάτια
εξευγενίζει τα φαντάσματα του νού μας
και την όποια ομορφιά την αποθέτει ξόρκι κατά της ασκήμιας!
*
*
*