«όταν γεννιέται ο άνθρωπος

είναι ακόμα σαν γεννημένο έμβρυο χωρίς καμιά ψυχική δύναμη

εκτός της αισθήσεως αλλά κι εκείνη είναι ακόμα εμβρυούσα σ’αυτόν

στην συνέχεια αρχίζουν να αναπτύσσονται οι ψυχικές του δυνάμεις

αγνές, αγγελικές, άγιες

μπουμπουκάκια των ωραιότερων ανθών με παραδεισειακή ευωδιά

είναι τότε ακόμα τρυφεροί αθώοι χρωματισμοί

που θέλγουν τους ηλικιωμένους και τραβούν την αγάπη τους.

Είναι διασκεδαστικό να βλέπουμε το μικρό παιδάκι να θυμώνει εναντίον μας

και να μας χτυπά με τις απαλές γροθιές του

ή να μας μαλώνει αυστηρά με ακατονόμαστες φράσεις

με τα ίδια εκείνα λόγια που μια μέρα θα είναι τα μισητά μας ελαττώματα… «

 

απόσπασμα από το βιβλίο «ιδού ο άνθρωπος»του Ανδρέα Λασκαράτου
μεταλαγμένο ελαφριά από εμένα στην δημοτική με όλο τον σεβασμό απέναντί του!
Advertisements