Αυτό το δάσος ήταν τόσο…

μα τόσο πολύ πυκνό

που έψαχνες να βρεις λίγο

…από το γαλάζιο του ουρανού!


σ’αυτό το δάσος ήταν τόσο…

 

μα τόσο μεγάλη η φασαρία

από τα κελαηδίσματα των πουλιών

και των τζιτζικιών

που έπρεπε να φωνάζεις για να ακουστείς!

Τώρα η απόλυτη σιωπή…

μιλάς ψιθυριστά από δέος στην μνήμη του θανάτου

και της καταστροφής!

 

Φωτογραφία δικιά μου 23/8/07 λίγο πριν το χωριό της Φτέρης