ποιο δέντρο φυλλωμένο σείεται στο πέρασμά της

ποιας ομορφιάς θεά ξεπρόβαλε

ποια θάλασσα και αύρα φέρνει καθαρή

στην έρημη ακρογιαλιά μου

για να ξεφουσκώσει σιωπηλά

τ’αγέρι του βοριά…

 

ποιος έπλασε τέτοιο άστρο

σαν τριαντάφυλλο δροσάτο

φτερά αιθέρια πεταλούδας

χείλια πορφυρά σαν της ροδιάς καρπό…

 

άνεμο ερωτευμένο σέρνει μαζί της

λεπτή βροχούλα για χαιρετισμό

σημάδι ελπίδας από την φύση

βουβό κύμα στης γης την αγκαλιά…

 

και μέσα στα ταξιδιάρικα πουλιά

τα φθινοπωρινά μάτια της ψυχής της…

ένας άγγελος που μόνο στ’όνειρό μου

μου δίνει τα φτερά του

 

η φύση στην πιο γλυκιά της ώρα!