έχω ένα θέατρο μαγικό

μες την καρδιά μου

 σκέψεις θεατρίνοι πετάγονται μες το μυαλό μου

πετάνε λάμψεις γυαλιστερές στα μάτια μου

και σαν λευκοί κύκνοι ισορροπούν στα χείλια μου…

 

 αμαζόνες οι ψυχές

βγαίνουν από το στόμα τους…

 

 ανυπάκουα χέρια

σαν φτερούγες ακουμπάνε το στήθος μου

 

δαμάζοντας ψυχή και καρδιά

 χρυσά πουλιά με μπλε μάτια

χαϊδεύουν το σανίδι
και μ’απογειώνουν σ’άλλους γαλαξίες…

 

στήθη που τρεμοπαίζουν
φωτιές κυκλικές ανάβουν στην ορμή του αίματος

όλα αυτά μέσα στα πολύχρωμα φώτα μιας ηδονικής παράστασης
σε ένα εκστασιάζον και παθιασμένο κοινό

αισθήσεων και παραισθήσεων…

 

είναι εκείνη η ώρα που με χειροκροτάς

και με την υπόκλιση της αγάπη σου για πάντα με ξεκλειδώνεις…