με τις πρώτες σταγόνες βροχής να σκίζουν τον ουρανό βγήκα έξω…

μια από αυτές με βρήκε, με συνάντησε

 

την ένοιωσα να πέφτει στο μάγουλό μου…

 

συνέχισε στο κορμί μου…

 

ήταν ένα ζεστό χάδι μέσα σ’αυτή την φθινοπωρινή βραδιά
η ψυχή μου κρύα τον τελευταίο καιρό
άρχισε να βρίσκει την ζωντάνια της…

 

όσο κατέβαινε, τόσο πιο αργά κύλαγε
και η ανατριχίλα στο κορμί μου
δήλωνε τον έρωτα
που μετέδιδε το υγρό μονοπάτι της…

 

…κι όλες τις αναμνήσεις!

 

σαν το τρυφερό χάδι της…

 

σαν μια ανάσα της…

 

που την πήρε ο βοριάς
και την εξαφάνισε για πάντα…