δεν είναι πολύ γλυκιά, απλή και συμπαθητική φατσούλα; 
πιστεύω να μου επιτρέψει να την συμπεριλάβω στις νεράιδες μου;

Η Ντόρις Λέσινγκ γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1919
στο Κερμανσάχ του σημερινού Ιράν
και μεγάλωσε στη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε),
όπου εγκαταστάθηκε ο πατέρας της σαν αξιωματικός του βρετανικού αποικιακού στρατού – όταν εκείνη ήταν πέντε ετών – με την ελπίδα πλουτισμού από τις καλλιέργειες καλαμποκιού, που τελικά δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.
Και οι δύο γονείς της ήταν Βρετανοί: ο πατέρας της, που είχε μείνει ανάπηρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν υπάλληλος στην Αυτοκρατορική Τράπεζα της Περσίας, ενώ η μητέρα της εργαζόταν ως νοσοκόμα.

 

Ηταν στο πλατύσκαλο του σπιτιού της στο Λονδίνο που συνάντησε τους πρώτους ρεπόρτερ,
η 88χρονη Ντόρις Λέσινγκ, στην οποία την Πέμπτη η Σουηδική Ακαδημία απένειμε το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας. Οταν έγινε η αναγγελία στις 2 μ.μ. ώρα Ελλάδος, η Ντόρις Λέσινγκ είχε βγει στη γειτονιά για τα καθημερινά της ψώνια. Επιστρέφοντας άκουσε τη μεγάλη είδηση που επιβραβεύει μία λογοτεχνική παραγωγή άνω του μισού αιώνα. Η Λέσινγκ, από τις πιο στρατευμένες φωνές της λογοτεχνίας, συνδέθηκε με το κίνημα του φεμινισμού και μέσα από τα γραπτά της καταδίκασε το αποικιοκρατικό σύστημα στην Αφρική, που διαμόρφωσε τη νεανική ηλικία της.

Μιλώντας για τον εαυτό της έχει πει!

Παιδικά χρόνια
«Μεγάλωσα σε μία φάρμα, είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία.
Μια εμπειρία που με διαμόρφωσε ήταν να ακούω τη μητέρα μου
να παίζει Μπετόβεν και Σοπέν στο πιάνο
και την ίδια ώρα να ακούω απέξω τον ήχο τυμπάνων.
Δύο διαφορετικές μουσικές έπαιζαν μαζί.
Ως παιδί δεν έβλεπα τίποτε παράδοξο σε αυτό,
έπρεπε να μεγαλώσω για να καταλάβω ότι τα αφρικανικά τύμπανα
και ο Σοπέν δεν ήταν ακριβώς κομμάτια του ίδιου φαινομένου».

Αποικιοκρατία «Με οδηγούσε στην τρέλα. Ηξερα ότι έπρεπε να φύγω.
Αυτό που με εντυπωσιάζει σήμερα είναι ότι είχα τη συγκρότηση
να οργανώσω τη φυγή μου, γιατί στο κάτω κάτω ήμουν πολύ νέα,
δεν είχα κανέναν να με υποστηρίξει.
Δεν ήταν που άφηνα πίσω τα παιδιά μου, ήταν ότι έπρεπε να φύγω.
Οποιος δεν το έχει ζήσει, δεν μπορεί να ξέρει».

Παιδεία «Δεν πήγα και πολύ στο σχολείο.
Ο,τι έμαθα το έμαθα μέσα από τα δικά μου διαβάσματα».

«Χρυσό Σημειωματάριο» «Δεν είναι για την απελευθέρωση των γυναικών.
Είναι για το πώς να βλέπεις από διαφορετικές οπτικές
και όχι μόνο από την προβλέψιμη και την πιο στενόμυαλη».

Φεμινισμός «Πολλές αλλαγές χρεώνονται υπέρ του φεμινισμού
ασχέτως αν είναι καλές ή κακές. Δεν μας αρέσει ιδιαίτερα η αυτο-κριτική».

Κομμουνιστές
«Ορισμένοι ήταν θαυμάσιοι άνθρωποι που ανέλυαν εύστοχα την κοινωνία μας.
Αλλά έλεγαν μεγάλες ανοησίες για τα διεθνή ζητήματα και τη Σοβιετική Ενωση».

Αλλαγή «Οταν μου λένε “το βιβλίο σας, μου άλλαξε τη ζωή»,
σκέφτομαι: αν δεν ήσουν έτοιμος να αλλάξεις,
κανένας συγγραφέας δεν μπορεί να σε παρασύρει στην αλλαγή».

Για το τελευταίο της βιβλίο «Ορισμένοι θα αιφνιδιαστούν.
Είναι ένα βιβλίο που δεν σέβεται την πολιτική ορθότητα»

το site της είναι: Doris Lessing

Το νέο της μυθιστόρημα «Σχισμή»(the Cleft)  
με αναφορά στη γυναικεία σεξουαλικότητα
θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο στα ελληνικά (εκδόσεις Καστανιώτη)
και είναι μία παραβολή για τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα,
από τις προσφιλείς της θεματικές περιοχές,
αν και η ίδια έχει δηλώσει την απόστασή της από τον φεμινισμό.

πηγές για το post μου Kathimerini.gr και cosmo.gr