Ο γύψος βάραινε τον ουρανό, βούλιαζε τα όνειρά τους.

Η μαυρίλα σκέπαζε την ψυχή τους, έπνιγε την ελευθερία τους.

Και εκείνοι είδαν στο κόκκινο τη λάμψη του ουρανού,

δέχτηκαν με κόκκινο στολίδι στο κορμί τους να τον σηκώσουν στους ώμους τους.  

Και θέλησαν να αγγίξουν τον ουρανό,
να τον νιώσουν, να τον ζήσουν, να τον μοιράσουν.

Προσπάθησαν τον Άτλαντα να αλλάξουν,

εκείνοι να μοιραστούν τις υποχρεώσεις του κόσμου,

τις ευθύνες εκείνων που κώφευαν, αυτών που έκλειναν τα μάτια.

Ζήτησαν το αδιανόητο, έκραξαν το ακατόρθωτο,
κορόιδεψαν τους ανίκητους
και πόνεσαν στη βροχή,

μάτωσαν στο χαλάζι, χάθηκαν στη σκοτεινιά.  

Τα όνειρά μου πια στον ουρανό ζωγραφίζω.

Αγγίζω το γαλάζιο κομμάτι που εκείνοι ζήτησαν να στερεώσουν

στο νεκρό κορμί τους, στους άψυχους ώμους να σηκώσουν…

 ύμνος και τιμή σ’αυτά τα παιδιά 
για να μπορούμε εμείς να ζωγραφίζουμε στους ουρανούς... 
με στίχους από τον δείμο του πολίτη που ανάρτησε στο blog του
αφιερωμένο από εμένα εξαιρετικά 
στους σημερινούς «νοσταλγούς» της χούντας!
Advertisements