Μια φορά κι έναν καιρό..
ήταν ένα ψαράκι που το έλεγαν «Δακρούλη»…
Κάθε μέρα έκανε μεγάλες βόλτες στον ωκεανό , περνούσε από όμορφα μονοπάτια γεμάτα κοράλια, μα ήταν πάντα μόνο..
Λίγοι  του μιλούσαν.. κι εκείνοι ήταν οι πραγματικοί του φίλοι…!
Υπήρχαν όμως κι άλλοι που το ζήλευαν πολύ γιατί άλλαζε χρώματα πανέμορφα κι ήξερε να ζωγραφίζε με τις μικρές μπουρμπουλίθρες του νερού μεγάλους πίνακες!
Ομως η μοναξιά ήταν εκείνη που τον έκανε και δάκρυζε!
Συνέχεια τα ματάκια του ήταν δακρυσμένα και λυπημένα γι αυτο και τον έλεγαν Δακρούλη…
 Μια μέρα……….
έτσι οπως ήταν λυπημένο και δακρυσμένο, και κολυμπούσε ώρες πολλές, χάθηκε……
και φοβήθηκε πολύ!
Τότε αντίκρισε ένα μεγαααααααλο πολύχρωμο σφουγγάρι με μια μικρή πορτουλα και πλησίασε προς τα εκεί… Χτύπησε την πόρτα, και μετά από λίγο του άνοιξε  ένα μεγάλο ψάρι που έλαμπε από ομορφιά ! Φορούσε μια κάπα φτιαγμένη απο μικροσκοπικά κοχύλια και κρατούσε στο χέρι για ραβδί , έναν ιππόκαμπο.
Ο μικρός Δακρούλης τα ‘χασε σαν είδε τούτο το παράξενο ψάρι μπροστά του κι έκανε να φύγει!
Ομως εκείνο σαν να τραγούδησε μες στα αυτάκια του με τη γλυκιά του φωνή, και τον έφερε ξανά κοντά …
Τον πήρε απ’ το μικρό του πτερύγιο , και τον έβαλε μέσα..

-«Χάθηκες μικρέ μου…;»  του ειπε …
-«Ναι…. κολυμπούσα πολύ ώρα και έχασα το δρόμο για το σπίτι»..
κι έκλεγε…….έκλεγε συνέχεια που τα ματάκια του είχαν γίνει πια κόκκινα απ το κλάμα…
-«Πες μου τι σου συμβαίνει και γω θα σε βοηθήσω» του λέει το παράξενο ψάρι..
-«Πως σε λένε….; Ποια είσαι…;» Αναρωτήθηκε ο μικρός ..
-«Με λένε Ιάβα -του είπε- και είμαι η νεράιδα του ωκεανού. Πες μου τώρα γιατί κλαις συνέχεια…»
Ο μικρός Δακρούλης σκούπησε τα δάκρυά του με ένα μικρό σφουγγαράκι που ήταν εκεί δίπλα και παρακολουθούσε την κουβέντα, και της είπε με παράπονο..
«Να.. υπάρχουν ψαράκια καλά που είναι φίλοι μου, μα υπάρχουν κι άλλα που δεν μου μιλάνε και δεν ξέρω γιατί…
όταν τους δείχνω τις ζωγραφιές που φτιάχνω με τις μπουρμπουλίθρες εκείνα μουτρώνουν και φεύγουν».
-«Μα μικρέ μου, σε ζηλεύουν, γιατί είσαι όμορφος , καλόψυχος , και οι ζωγραφιές σουείναι πανέμορφες! Όμως ξέρεις κάτι..;
Εσύ δεν πρέπει να στενοχωριέσαι, και ποτέ σου δεν πρέπει να σκέφτεσαι άσχημα για κείνους.
Να χαμογελάς και να πάψεις να δακρύζεις. Εχεις πανέμορφα ματάκια και μάλιστα να δεις που εσύ θα γίνεις κάποια μέρα μεγάλος και σπουδαίος ζωγράφος!»
-«Μα………πως ….;» της λέει ο μικρούλης …
-«Τώρα θα δεις ! – του λέει η νεράιδα- και αγγίζει στο κεφαλάκι του το ραβδάκι!-
Πάρε αυτό το μονοπάτι τώρα και πήγαινε γρήγορα σπίτι σου πριν νυχτώσει… μάζεψε όσες περισσότερες μπουρμπουλίθρες μπορείς και κάτσε όλη νύχτα να φτιάξεις ότι έχει μέσα το μυαλουδάκι σου.
Θα δεις πως το πρωί που θα
τους το δείξεις , όλοι θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό!»
Ετσι κι έκανε ο μικρός Δακρούλης…
Γύρισε σπίτι του πιο χαρούμενος , και κλείστηκε στο δωμάτιό του..
Όλη νύχτα ζωγράφιζε και ζωγράφιζε και ζωγράφιζε…. μέχρι που κάποια στιγμή ο ήλιος έκανε μια τρυπούλα στο παράθυρό του..
-«Τσα;; – του λέει- , ώρα να βγεις μικρέ. Ξημέρωσε!»

Ο μικρός μας Δακρούλης πήρε τη ζωγραφιά του
και την έβγαλε έξω να την δείξει
στους φίλους του
τα χταπόδια μάζευαν με τα πλοκάμια τους
όλα τα ψαράκια να τα φέρουν
να δουν το «μεγάλο έργο»!!
Κι αφού μαζεύτηκαν ,  τότε βγάζει ένα σεντόνι από φύκια που είχε σκεπάσει τον πίνακά του και 
….
ωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Όλοι έμειναν  πραγματικά με τα στοματά τους ανοιχτά !!!
Ενας πανέμορφος πίνακας γεμάτος χρώματα μπροστά τους να λαμπυρίζει στο φως του ήλιου ,  στολισμένος με κόκκινα και μπλε κοράλια, αμέτρητες μικρές και μεγάλες μπουρμπουλίθρες , και μικρά καρφωμένα κοχύλια στις άκρες !!
Ένωσαν όλοι τα πτερύγιά τους και έκαναν ένα μεγάλο κύκλο, χόρευαν και τραγουδούσαν γύρω του και τον σήκωναν ψηλά !!!
-«Εσύ θα είσαι ο μεγάλος μας ζωγράφος» του έλεγαν .
-» Θα σε ονομάσουμε ΖΩΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ – είπε το παιχνιδιάρικο χταπόδι..
Ετσι…..από κείνη τη μέρα ,
όλοι αγαπούσαν το μικρό Δακρούλη και κείνος δεν
δάκρυσε ποτέ ξανά.
Κάθε μέρα ζωγράφιζε και όλοι τους είχαν από ένα πίνακα δικό του στα σπίτια τους με την υπογραφή ‘ΣΕΡ ΔΑΚΡΟΥΛΗΣ»!!
Μετά από λίγο καιρό όπως έκανε την βόλτα του στον ωκεανό, εμφανίστηκε μπροστά του η νεράιδα Ιάβα , κι ο μικρός θέλησε  να την ευχαριστήσει.
-«Εγώ δεν έκανα τίποτα » του είπε εκείνη..
Το μεγάλο σου ταλέντο , η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και η αγάπη σου σε έκανε μεγάλο ζωγράφο! Και πάνω απ όλα έχεις καλούς φίλους που σε αγαπούν κι όσο για κείνους που ζηλεύουν, πάντα μόνοι τους θα είναι……. γιατί δεν έχουν τη δική σου την ψυχή…»
Αυτά είπε και «φαπ» εξαφανίστηκε!
Από κείνη την ημέρα και κάθε μέρα όλα πήγαιναν καλά στη ζωή του μικρούλι μας  και όλοι τον αγαπούσαν.
 Έτσι λοιπόν καλά μου παιδάκια ,  (αν σας πω ποιανής είναι αυτή η πρόταση θα ουρλιάξετε..) μικρά και μεγάλα , να έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και όλα θα πηγαίνουν καλά  και μέσα στη θάλασσα…
και έξω από αυτήν!!!!
 .

ένα υπέροχο παραμύθι που έγραψε η Μαρία Νικολάου 
και που διαβαζοντάς το μου άφησε ένα πλατύ χαμόγελο !!!
🙂