Και τα χρόνια περνούν.
Και μεγαλώνουμε.
Τόσα έχουν αλλάξει,
Και όμως τόσα παραμένουν ακόμα ίδια.

Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα χάδι,
Από ένα φιλί , μια τρυφερή αγκαλιά
Είναι όμως όλες οι αγκαλιές οι ίδιες;

Και αν εγώ επιθυμώ μια παλιά αγκαλιά..
Και αν τα χρόνια περνούν και εγώ μένω πίσω.
Πώς το μυαλό σου να δει το μέλλον,
όταν η καρδιά αγαπάει το παρελθόν;

Θέλω να νιώσω την ανάσα σου στο σώμα μου,
Θέλω να αγγίξεις με τα φιλιά σου
κάθε σπιθαμή του κορμιού μου,
θέλω να κάνεις την καρδιά μου,
να χτυπάει στους ρυθμούς της δικής σου καρδιάς.
Λόγια- Εικόνες του μυαλού.

Και το πρωί, ένα πρωί,
κάποια Χριστούγεννα,
οι σκέψεις βρίσκουν καταφύγιο στο μυαλό,
στην καρδιά, στην ψυχή
και φωλιάζουν εκεί.

Ο απόηχος τους, ένα εγκάρδιο Καλημέρα,
Και μια αγκαλιά.

Πόσο θα ήθελα να μείνω
σ’ αυτή την αγκαλιά για πάντα..
Πόσο θα ήθελα να αποδράσω
από την φυλακή των συναισθημάτων μου.

Κουράστηκα από την ψυχική εσωστρέφεια..
Γιατί να είναι τόσο δύσκολο το δάκρυ, το σ’ αγαπώ;
Γιατί να προτιμούμε τον εγωισμό και την μοναξιά;

Κουράστηκα από το παρελθόν
Πώς να αποδράσω από τα δεσμά του;
Πώς να φύγω από αύτη την παντοδύναμη φυλακή;

Άραγε θέλω στ΄ αλήθεια ν’ αποδράσω;

Έτσι είναι ο έρωτας.;
Να βιώνεις ένα διαρκές βασανιστήριο
για ένα χαμόγελο;
Πώς μπορώ να το ξέρω.
Μήπως είναι επιλογή μου να μην ωριμάσω;
Αναρωτιέμαι,
παλεύω με τους δαίμονες μου
για να διαγράψω το παρελθόν;
Και αν η απάντηση δεν με κάνει πιο δυνατή
αλλά με σκοτώσει;

Κι ένα πρωί, κάποιο πρωί κάποια Χριστούγεννα,
ίσως ένα βλέμμα μια σκέψη
μια κουβέντα μια απρόσμενη συνάντηση
με οδηγήσει σε αυτή την απάντηση! 

***
Οι πιο πάνω σκέψεις είναι μιας νεράιδας
που δεν έχει σχέση με site και ιντερνετ
το όνομά της Χριστίνα,δεν ξέρει να αφήσει σχόλια
μου το μετέφερε μια φίλη της η anna m με την ευχή
να το «καρφιτσώσω» στο πολύχρωμο δέντρο του Νεραϊδόκοσμου
Και σήμερα είναι εδώ αναρτημένο όχι μόνο γιατί μου το ζήτησαν
αλλά κάτι με άγγιξε σ’αυτές τις σκέψεις
Είναι σκέψεις που τις κάνεις
όταν κάποια βράδια νοιώθεις να μην σε χωράει ο τόπος σου
όταν αυτός που αγαπάς είναι μακριά
και η μοναξιά γεμίζει την ψυχή σου…
Σας ευχαριστώ anna m και Χριστίνα!
η φωτογραφία είναι του Briar