…πρωινός σήμερα

ξαναπήγα στο ξωκλήσι μας

εκεί που αγκαλιασμένοι κάναμε τόσα όνειρα

εκεί που μου ζήτησες να είμαι ο φύλακας άγγελός σου

και στο υποσχέθηκα!

Που να ήξερα ότι η ζωή θα μας ανέστρεφε τους ρόλους!!!

Είχα πολύ καιρό να έρθω!

Ακόμα αγναντεύει την θάλασσα από ψηλά

Όπως εμείς κάποτε…

στο πεύκο είναι ακόμα σκαλισμένα τα ονόματά μας

θυμήσου

πόσες φορές ξεκινάγαμε μόνο και μόνο να τα δούμε

να δούμε αν τα έχει πειράξει κάποιος!

Τι τρέλα θυμήσου!!!

Είναι ακόμα εκεί…

Δεν ξέρω πια δύναμη με οδήγησε…

γιατί θεέ μου μ’έκανες να ξαναπάω;

…μα σήμερα αυτή η ομίχλη δεν την έχω ξαναδεί!

Νοιώθω την υγρασία να μπαίνει μέσα μου

να γεμίζει τα πνευμόνια μου…

αυτή η μυρουδιά η καθάρια …

Ίσως ήσουνα εκεί πριν από μένα…!!! ίσως…

Ισως κι εσύ απόψε το βράδυ θέλησες να πας εκεί..

Κι άφησες την οσμή του κορμιού σου να την βρω…

Θυμάσαι τα κεράκια που είχαμε πάει;

Δεν άλλαξε τίποτα

άναψα πάλι τα δυό κεράκια όπως πάντα

δεν μπόρεσα ποτέ μου να ανάψω μόνο ένα…

Θέλω να μ’ακούσεις σήμερα.

Θέλω να διώξω την ομίχλη από την καρδιά μου!

Θέλω για μια ακόμα φορά την συμβουλή σου,

εκεί ψηλά που με παρακολουθείς…

…δεν θα στην φωνάξω, όπως έκανα πάντα!

Και συ μου φώναζες!!! Θυμάσαι;

– μα αγάπη μου είμαστε μόνοι μας, εμείς κι ο θεός!!!

– χα χα χα , αχ αυτός ο Θεός!

ναι το ξέρω είμαστε μόνοι μας

αλλά ούτε ο θεός θέλω να μ’ακούει

θέλω να έχεις την αποκλειστικότητα…

θέλω να ακούσεις μόνο εσύ…

έλα εδώ κοντά μου…

αλλά θέλω να στην πω στ’αυτί…

έλα κοντά μου κάτσε στο πόδι μου…

σκύψε να σου πω…