η una mama με είχε προσκάλεσε να δημοσιεύσω ποιήματα που μου αρέσουν.
Δεν θα αναφερθώ σε μεγάλους ποιητές ξακουστούς που όλοι τους ξέρουμε
αλλά σε κάποιους άγνωστους φίλους στον πολύ κόσμο που τους εύχομαι κάποια στιγμή να γίνουν μεγάλοι και ξακουστοί
κι αυτοί είναι η Μαρία Νικολάου και ο Τάκης Τσαντήλας
μ’αρέσουν γιατί αποτυπώνουν όμορφα τον έρωτα με τους στίχους τους!

Σου γράφω για τα ποτάμια
που έχουν την ορμή
του πάθους σου…
Σου γράφω για τη θάλασσα
που τα κύματά της
κύματα στα λιτά σου μαλιά γίνονται…
Σου γράφω για τα κυκλάμινα
που τα μικρά τους πέταλα
αφή γίνονται επάνω στα χείλη σου…
Σου γράφω για το φθινοπωρινό άνεμο
που στο πέρασμά του
το άχραντο χάδι σου θυμάμαι…
Σου γράφω για το χρώμα του βυθού
που δυό πινελιές έκλεψες
και ζωγράφισες τα μάτια σου…

Σου γράφω για τον έρωτα
γιατί έρωτας είναι
τ’ όνομά σου…
(της Μαρίας Νικολάου)
***

Νεράιδα εσύ τ΄ ανέμου κόρη
και του πέλαγους,

ξανά στη δίνη σου αφήνομαι
ερωτικά να σ΄ ανιχνεύω
ολόγυμνη να σε θωρώ

να καίγεσαι
φλόγα ολέθρια να μου κεντάς
και να εκπνέεις μέσα μου
υγραίνοντας μου οφθαλμούς

και στίχους
τον πόθο να πυροδοτείς

και ν΄ αναδύεσαι
ορμητικό κύμα να γίνεσαι
υπόκωφα μέσα στη σιωπή

και στην οδύνη να με πνίγεις…
(Τάκης Τσαντήλας)