Ενας πολύ καλός φίλος ο Ηλίας από το Φιλώτι της Νάξου
μου έστειλε μια πολύ ωραία ιστορία για τις Καλές Κυράδες.

fairies.jpg

Καλές Κυράδες λένε τις νεράιδες στα περισσότερα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά
πολλοί μύθοι και ιστορίες υπάρχουν γι’αυτές από τους νησιώτες
και παρ’όλο το όνομά τους δεν ήταν πάντα τόσο καλές
αυτές οι νεράιδες
ας δούμε όμως την ιστορία που μου έστειλε ο Ηλίας.

«Στο Φιλώτι της Νάξου το χωριό από οπού κατάγομαι υπάρχει ένας παλιός
μύθος για κακές νεράιδες. Τα γεγονότα απ’ ότι λένε παλιοί άνθρωποι στο
χωριό μου έχουν συμβεί στην πραγματικότητα και παύει να είναι μύθος.
Όμως πολλοί δεν πίστευαν τα λεγόμενα αυτών των ανθρώπων
σχετικά μ’ αυτές τις νεράιδες όπως κι εγώ
όταν το άκουσα γιατί νόμιζαν ότι τα έλεγαν
για να τρομάζουν τα μικρά παιδιά για να κάθονται ήσυχα.
Άλλαξα όμως γνώμη όταν ο παππούς μου μού διηγήθηκε
την ιστορία μιας γνωστής του στο χωριό.
Καταρχάς τις νεράιδες αυτές τις φώναζαν καλές κυράδες
(τοπική ονομασία:καλές κιουράδες)
και τις ονόμαζαν έτσι ειρηνευτικά επειδή ήταν πολύ κακίες.
Οι νεράιδες αυτές ήταν πολύ όμορφες και φόραγαν κάτασπρα ρούχα.
Σκότωναν τους όμορφους του χωριού και τις όμορφες κοπέλες
για να μην υπάρχουν άλλες ομορφότερες στο χωριό από αυτές.
Ο τρόπος που σκότωναν τα θύματα τους ήταν πολύ βασανιστικός.
Αυτές ήταν περίπου 10 με βιολιά και λαούτα
όποιον έβλεπαν τον σκότωναν χορεύοντας
δηλαδή χόρευαν μαζί του ωσότου να πεθάνει.
Αν μίλαγε του έπαιρναν τη φωνή.
Γι’ αυτό λοιπόν τον τσίμπαγαν για να μιλήσει και να του πάρουν τη φωνή.
Μισούσαν το φως γι’ αυτό και εμφανιζόντουσαν μόνο το βράδυ.
Πάντα έλεγαν τα κατορθώματα τους γελώντας.
Ότι δηλαδή σκότωσαν τον τάδε, έβαλαν τρικλοποδιά στον
τάδε, ότι έπνιξαν το μωρό της τάδε κ.α.

fl24.gifΗ ιστορία είναι η εξής:
Ήταν καταχείμωνο όταν οι γυναίκες του χωριού πήγαιναν στο μύλο του
χωριού για να αλέσουν το σιτάρι και να το κάνουν αλεύρι.
Ξεκινούσαν από τις πέντε για να προλάβουν να φτάσουν πριν τις βρει ο ήλιος.
Η Ελένη (μια γυναίκα στο χωριό) είχε κανονίσει από το προηγούμενο μεσημέρι
να πάει με την Ειρήνη(μια άλλη γυναίκα από το χωριό) στο μύλο με τη
συμφωνία να την φωνάξει το πρωί να πάνε παρέα.
Το πρωί λοιπόν η Ελένη ξύπνησε από ένα δυνατό θόρυβο.
Της φώναζε η Ειρήνη λέγοντας της:
-ξύπνα δα Ελένη να πάμε στο μύλο γιάντα θα μας επρολάβει ο ήλιος.
Και η Ελένη τηςαπάντησε:
-προχώρα και περίμενε με στην Αγ. Μαρίνα.
(η Αγ. Μαρίνα ήταν ας πούμε το στέκι των νεραιδών ή ο νεραϊδότοπος).
Ντύνεται γρήγορα-γρήγορα η Ελένη και ξεκίνησε για την Αγ. Μαρίνα που
την περίμενε η φίλη της. Στο δρόμο όμως για την Αγ. Μαρίνα άκουσε βιολιά και
επειδή είχε ακουστά για τις καλές κιουράδες είπε από μέσα της:
οι καλές κιουραδες θα έπιασαν την Ερήνη (τη φίλη της)
την Ερήνη του Γιώργη( ο Γιώργης ήταν ο άντρας της).
Έτσι κρύφτηκε για να μην την δουν!
Η Ελένη πλησίασε και είχε σοκαριστεί γιατί έβλεπε με τα μάτια της
να τσιμπούν και να χορεύουν μετά μανίας την φίλη της
όλο και πιο δυνατά ωσότου να πεθάνει.
Κάποια στιγμή η φίλη της δεν άντεξε και πέθανε.
Τότε οι νεράιδες όλες μαζί είπαν:

-δώστε του χορού να πάει,
τούτη η γης θα μας εφάει,
τούτη η γη που την πατούμε,
όλοι μέσα θε να μπούμε.

Και ξαφνικά εξαφανίστηκαν!!!
Την άλλη μέρα ο άντρας της Ελένης που την έψαχνε την γυναίκα του
βρήκε την Ελένη κρυμμένη μέσα σε μια σπηλιά
να κοιμάται την ξύπνησε και τότε συνειδητοποίησε ότι η Ελένη
δεν μπορούσε να μιλήσει.
Είχε σοκαριστεί τόσο πολύ που δεν μπορούσε να μιλήσει.
Μετά από μια εβδομάδα, όταν μπορούσε ποια να μιλήσει
τα διηγήθηκε όλα στον άντρα της Ειρήνης
και έτσι διαδόθηκε η ιστορία από στόμα σε στόμα!

Δεν ξέρω κατά ποσό αυτή η ιστορία είναι αληθινή πάντως την ξέρουν όλοι
στο χωριό και λένε πως είναι αλήθεια.»

flying-fairy.jpg
Ευχαριστώ κι από δω τον Ηλία για την όμορφη ιστορία που μου έστειλε
καμιά φορά από στόμα σε στόμα περνάνε οι ιστορίες και οι λαϊκοί μύθοι
και πολλές φορές αν δεν αποτυπωθούν κάπου χάνονται