η Υβόννη και ο Κaveiros με κάλεσε στο παιχνιδάκι του πιο κοντινού μου βιβλίου
πρέπει λέει να πιάσω το πιο κοντινό μου βιβλίο
να το ανοίξω στη σελίδα 123(αν το βιβλίο δεν διαθέτει 123 σελίδες βρίσκω άλλο)
πρέπει να βρω την πέμπτη παράγραφο της σελίδας
και να αναρτήσω τις επόμενες τρείς παραγράφους

geros.jpg

«-Ο πατέρας σας ζητάει να έρθετε αμέσως να δώσετε αίμα γιατί το έχει απόλυτη ανάγκη
και με κανένα τρόπο δεν δέχετε να του δώσουμε ξένο!…
Σε δέκα λεπτά της ώρας ο γιος βρίσκεται ξαπλωμένος και δίνει αίμα του
για τον καταδικασμένο πατέρα! Καρκίνος στο συκώτι…
Οι τελευταίες ώρες δεν είναι μακριά.
Μετά την αιμοληψία ανεβαίνει στον θάλαμο να τον δει, κάθεται στην άκρη του κρεββατιού κι αναπολεί.
Εικοσιοκτώ χρόνια! Στην ίδια θέση! Μια ζωή!
Στο ίδιο κρεββάτι!

Να φτάσεις στα γηρατειά δεν είναι τέχνη, τέχνη είναι να τα υποφέρεις.
Πόσο δίκιο είχε ο Γερμανός στοχαστής! Ο πατέρας πεθαίνει…
Η κοιλιά πρησμένη, τα μάτια γουρλωμένα,
τα μάγουλα ένα γκρίζο τσεμπέρι κολλημένο στα οστά!…
Ο γέρος με σβησμένη φωνή παρακαλεί την νοσοκόμα
που του φτιάχνει τα μαξιλάρια να τους αφήσει λίγο μόνους.
Συγκεντρώνει όση δύναμη απόμεινε σκόρπια στα σαπισμένα σωθικά του κι αρχίζει:
-Παιδί μου τα ψέματα τελείωσαν!
Κι αυτά που λέγαμε κι εκείνα που ακούγαμε…
Εφτασε γιε μου η ώρα της συνείδησης.
Θα σου δώσω την δική μου να την πετάξεις όσο πιο μακριά μπορείς!
Ξέρεις γιε μου τι είναι η συνείδηση;
Είναι μια πλεξούδα, ένα δυνατό στριφτό σκοινί
φτιαγμένο από λουρίδες ανθρώπινο δέρμα!
Μ’αυτό οι πονηροί και οι αγιογδύτες
δένουνε χειροπόδαρα τους τίμιους και δ υ ν α τ ο ύ ς !…»

Το παραπάνω κείμενο είναι από το βιβλίο του Κυριάκου Διακογιάννη
με τίτλο «Σκυλάνθρωποι»

πρέπει να ζητήσω από πέντε φίλους τώρα να κάνουν το ίδιο
να βρούν το πιο κοντινό τους βιβλίο και να μας γράψουν
θα παρακαλέσω τους


giotavita

Λύκος

Demon

Trelofantasmeni

Το τετράδιο της Candy