Η άνθιση του χαμόγελου (Ανοιξιάτικη συνάντηση)

Μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι μπορούσαν να μιλάνε με τους ανθρώπους μόνο όταν τους συναντούσαν με τον καιρό όμως άρχισαν να μαθαίνουν και άλλους τρόπους επικοινωνίας μηνύματα και συνομιλία στέλνονταν από μακριά!
Τα χρόνια περνούσαν και οι τρόποι πια ηλεκτρονικοί και πιο περίεργοι!
Τηλέφωνο, κινητό, κομπιούτερ, email, site, blog…
Πολλούς στενόμυαλους και προκατειλημμένους από τούς ανθρώπους αυτή η επικοινωνία τους ξένιζε φυσικά μέχρι να την γνωρίσουν!

Mε τα χρόνια τα μηνύματά τους σιγά σιγά περνούσαν μεγάλες αποστάσεις
και εξελίχθηκαν τόσο που επικοινωνούσαν πια χρησιμοποιώντας μόνο τον υπολογιστή τους και τις δυνατότητές τους!
Επαφή; …καμία!!!

Αυτό όμως έκανε τους ανθρώπους να ξεχάσουν να χρησιμοποιούν την φωνή τους, το χαμόγελό τους, το άγγιγμα και τα αισθήματά τους ξέχασαν να μιλάνε και να αισθάνονται τους άλλους ανθρώπους!

ήξεραν όμως ότι υπήρχε ένας παλιός νόμος
ότι αν οι άνθρωποι σταματήσουν να επικοινωνούν με τους ανθρώπους
ο κόσμος σιγά σιγά θα χαθεί…

κανένας δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία να γίνει μια συνάντηση όλοι είχαν τους φόβους τους σκεφτόντουσαν μήπως γκρεμιστούν αυτό που είχαν φανταστεί για τους άγνωστους φίλους τους μήπως χαθεί η …μαγεία του αγνώστου!!!
τότε κάποιοι πιο τολμηροί αποφάσισαν να το επιχειρήσουν

είπαν…
-θα κάνουμε ένα κάλεσμα κι ότι γίνει!
-Κι αν δεν υπάρχει ανταπόκριση?
-Ε …τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας!

Οι πρόσκληση ρίχτηκε στις οπτικές ίνες και απλώθηκε… νεράιδες και ξωτικά πήραν το μήνυμα
οι ανταποκρίσεις θετικές οι περισσότερες αλλά και ο φόβος του «αγώστου γνωστού» εμπόδισε κάποιους άλλους!

Τελικά το ραντεβού της συνάντησης δόθηκε!
Η μέρα έφτασε και οι άνθρωποι άρχισαν να μαζεύονται στο ραντεβού τους
αινιγματικά χαμόγελα και χαιρετούρες τυπικές για αρχή
δεν άργησε όσο έφταναν οι περισσότεροι να ζεσταίνεται η ατμόσφαιρα
και η αρχηγός νεραϊδοζουζούνα να περιφέρεται με τα πρωτότυπα μπλοκάκια-λευκώματά της να δείχνει τον πραγματικό άνθρωπο που κρύβουμε όλοι μέσα μας.

Μια παρέα που όσο πέρναγε ξεθάρρευε όλοι αλλάζανε θέσεις όλοι θέλανε να γνωρίσουν όλους, πηγαδάκια με χαμόγελα, φιλικά πειράγματα,
αγγίγματα και αισθήσεις που άρχισαν να ξυπνάνε!

…μύρισε Άνοιξη από χαμόγελα

Επιτέλους ξέρουμε ακόμα να χαμογελάμε να αγγίζουμε και να συζητάμε πολιτισμένα
(είχα καιρό να δω τόσο μεγάλη παρέα και όλοι να ακούνε όλους!)

Επιτέλους δεν επικοινωνούσαμε μόνο από τα πληκτρολόγιά μας!!!
αλλά με την χαρά, το κέφι και τα ατελείωτα χαμόγελα μας.

Η Αγριοκερασοζουζούνα
είναι όνομα και πράγμα
αυτό που εμείς λέμε στην πατρίδα μας

ένας άνθρωπος όλος …έξω καρδιά!!!

Συμπέρασμα?

Με τέτοιους ανθρώπους είναι δυνατόν να χαθεί ο κόσμος μας?

άντε Βάσω και στην επόμενη συνάντηση μας!