Το πολύ όμορφο άρθρο που ακολουθεί είναι της Τζίνας Παπαμιχαήλ βρίσκεται εδώ
περιέχει πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις για τις νεράιδες και τα αιθέρια όντα
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ

Στα ανεπαίσθητα τρεμουλιάσματα του αέρα,
μπορεί να κρύβονται μικροσκοπικές νεράιδες που χορεύουν,
ξωτικά που ερωτοτροπούν, νύμφες που μαγεύουν. Πιθανόν κι ένας όμορφος πήγασος.

Μια επίσκεψη στον κόσμο του φανταστικού είναι σαν μια βουτιά σε λίμνες μελιού και σε σοκολατένιες κοιλάδες και ζαχαρωτούς κάμπους.
Προσοχή όμως! Δίπλα στο σμαραγδένιο παλάτι της καλής νεράιδας
κρύβεται ο δράκος που εκτοξεύει δαιμονισμένες φωτιές.

Λέγεται, πως κάποτε άνθρωποι κι αερικά ζούσαν αρμονικά
μέχρι που ο άνθρωπος έχασε την ικανότητά του να τα βλέπει κι αυτά έγιναν αόρατα.
Κάποιες θεωρίες υποστηρίζουν πως τα όντα αυτά ζουν σε μια διάσταση παράλληλη της δικής μας
και μπορούν όταν το επιθυμούν να ανοίγουν την Πύλη μεταξύ του δικού μας και του δικού τους κόσμου.

Πολλές λαϊκές δοξασίες απ ’την άλλη, θέλουν τα πλάσματα αυτά να ζουν στη δική μας διάσταση,
κρυμμένα στα πυκνά και ήσυχα δάση όπου δεν υπάρχουν άνθρωποι.
Ο κόσμος των αερικών και των πλασμάτων της φαντασίας,
από την Σφίγγα στον κινέζικο δράκο και από τα Γκόλεμ στους Ελόι και Μόρλοκς,
είναι ένα συνονθύλευμα παράξενου τοπίου, ανεξερεύνητου μυστηρίου και αμφιβολίας,
βάση των οποίων συχνά αναρωτιόμαστε: τι υπάρχει πέρα από τον άνθρωπο;

dragonfaery

«Οσο αγνοούμε τη σημασία του δράκοντα,
τόσο αγνοούμε και τη σημασία του σύμπαντος» υποστήριζε ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες
που το 1957 στο Βιβλίο των φανταστικών όντων(
Libro, 1983)
κατέγραψε το σύνολο των ξωτικών που απαντώνται στην κλασική και την Ανατολική λογοτεχνία.
Τα φανταστικά πλάσματα απαντώνται διαχρονικά σε όλους τους πολιτισμούς.
Για παράδειγμα οι Άρπυιες, που ήταν θεότητες φτερωτές με λυτά μαλλιά και γαμψά νύχια,
καταγράφονται σε κείμενα του Ησίοδου και σχετίζονται με τις Μέγαιρες της ελληνικής μυθολογίας,
τις οποίες έδιωξαν οι αργοναύτες.
Η δημιουργία των φανταστικών πλασμάτων φαίνεται πως εξελίσσεται μέσα στους αιώνες εμπλέκοντας τον αποκρυφισμό και «παραστρατήματα» των εκάστοτε θρησκειών.
Όπως ο τεχνητός άνθρωπος που επινόησε ένας καβαλιστής ραβίνος, ο αποκαλούμενος Γκόλεμ.
Τα αερικά απ΄ όλο τον κόσμο παρουσιάζουν συχνά ομοιότητες και διαφορές
αφού δανείζονται στοιχεία από διάφορες μυθολογίες.
34-2
Η πίστη στα πανίσχυρα και όμορφα ξωτικά αλλά και στις μαγευτικές νεράιδες
είναι σημαντικό κομμάτι της λαϊκής παράδοσης αρκετών χωρών της Ευρώπης
κυρίως της Σκανδιναβίας και της Ιρλανδίας.
Οι Κέλτες ανέκαθεν ήταν ένας λαός τυλιγμένος με μια αχλή ανιμιστικού μυστηρίου.
Πίστευαν σε ένα πλήθος παράλληλων πραγματικοτήτων,
γνωστές ως Αλλόκοσμος ο οποίος τέμνει ενίοτε τον φυσικό κόσμο,
δημιουργώντας σημεία εισόδου για τα μαγικά όντα.
Τα ξωτικά για τους ιρλανδούς χωρικούς ήταν «διωγμένοι άγγελοι που δεν ήταν αρκετά καλοί για να σωθούν αλλά ούτε αρκετά κακοί για να χαθούν».
Για κάποιους άλλους είναι οι «ξεφτισμένοι» θεοί της παγανιστικής Ιρλανδίας.

Γι΄ αυτό και οι χωρικοί δεν κόβουν τα δέντρα για να μην χάσουν το σπίτι τους οι αιθέριες υπάρξεις.

Τα μυθικά πλάσματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι και της σκανδιναβικής μυθολογίας.
Οι Εσίρ (το όνομά τους προέρχεται από την έκφραση «Εsir and the elves», που σημαίνει περίπου «όλοι οι θεοί”) απεικονίζονται ως νεαροί άντρες και γυναίκες μοναδικού κάλους που ζουν σε δάση και υπόγειες κρύπτες. Περιγράφονται σαν υπεραιωνόβια ή αθάνατα πλάσματα και τους αποδίδονται μαγικές δυνάμεις.
34

Η Ελλάδα βρίθει από παραδόσεις για αερικά.
Όσοι έχουν καταγωγή από την ελληνική περιφέρεια,
σίγουρα έχουν ακούσει ιστορίες για ξωτικά από τη γιαγιά τους.
Η νεράιδα των σύγχρονων ελληνικών θρύλων,
παραπέμπει άμεσα στις αρχαίες νύμφες, οι οποίες συγκέντρωναν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.
Περιστασιακά έσμιγαν με ανθρώπους ενώ θεωρούνταν φοβερά ζηλιάρες.
Η Κίρκη ήταν μια απ’ αυτές.

Η σχέση των αερικών με την ορθοδοξία είναι σίγουρα ασύμβατη.
Η λαογραφία πλούσια σε ιστορίες με φανταστικά όντα συχνά συνοδεύει συχνά τα χριστιανικά ήθη και έθιμα.
331

Ας μην ξεχνάμε τους καλικάντζαρους τα Χριστούγεννα.
Κατά τη χριστιανοσύνη αυτά τα έθιμα είναι κατάλοιπα της ειδωλολατρίας.
Συνεπώς δεν παύουν να συνδέονται με τον παγανισμό και να εξοστρακίζονται από τον κόσμο της χριστιανικής εκκλησίας.
Ο Θεός απαγορεύει τα μαγικά,
επειδή οδηγούν τόσο εκείνους που τα χρησιμοποιούν,
όσο και εκείνους που τα ζητούν, στην προσκύνηση και τη λατρεία των δαιμόνων.
Γι αυτό και αποτελούν θανάσιμη αμαρτία.

Λέγεται πως οι θεοί της αρχαίας Ελλάδας αντικαταστάθηκαν από τα ξωτικά που κι αυτά λίγο αργότερα μπήκαν στον ανταγωνισμό της μαγείας με την ορθόδοξη πίστη.

Πολλές από τις εκκλησίες σε διάφορα απόμακρα μέρη και δάση, όπως αυτή της Παναγιάς της Χελιδονού στην Κηφισιά, χτίστηκαν επειδή κάποιος πιστός ξόρκισε τις νεράιδες και τα ξωτικά που ζούσαν ως τότε, εκεί στο περίφημο ρέμα.
Αυτό που παρατηρείται είναι η διαχρονική πίστη σε όντα του φανταστικού κόσμου ανά διάφορους πολιτισμούς του πλανήτη.

O Τόλκιν χρησιμοποίησε τον όρο «ξωτικά» ως συμβατική απόδοση της ονομασίας των «πρωτόπλαστων όντων» του κόσμου του. Τα πλάσματα αυτά διευκρινίζεται ότι έχουν περισσότερα κοινά με τους ανθρώπους παρά με τα πνευματικά όντα, μοιάζοντας περισσότερο με εξιδανικεύσεις της ανθρώπινης φύσης.

Ίσως αυτός να είναι ένας λόγος που οι άνθρωποι τα αποζητούνε συχνά, αποτελώντας πολλές φορές ενδιαφέρον θέμα προς συζήτηση.
Πολλές φορές τα ξωτικά χρησιμοποιούνται ως σύμβολα σε διάφορα αντεργκράουντ κινήματα όπως το γκόθικ ή το χέβι μέταλ.
Μάλιστα τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί και τα παιχνίδια ρόλων που είναι εξ ολοκλήρου βασισμένα σε φανταστικούς κόσμους με Δρυίδες, Γνώμους, Δράκους, Ξωτικά κλπ., όπως το Dungeons and Dragons.

Στην Ελλάδα μάλιστα λειτουργεί και το πρώτο ηλεκτρονικό κατάστημα αφιερωμένο στις νεράιδες με προϊόντα αποκλειστικά για νεραϊδοπαρμένους (fairy shop.gr).

Ακόμη τα πιο αγαπημένα σχέδια για τατουάζ στο σώμα, είναι αυτά των ξωτικών και των μικρών νεράιδων.
Την εποχή που το κίνημα της μουσικής ρέιβ μεσουρανούσε, το ξωτικό ήταν το έμβλημα των πάρτι, καθώς αντιπροσώπευε τον ξέφρενο χορό και το γλέντι.
Τα ξωτικά είναι η διαφυγή μας από τη στυγνή πραγματικότητα.

Και, μην ξεχνάτε
«κάθε φορά που ένα παιδί λέει πως δεν πιστεύει στις νεράιδες,
μια μικρή νεράιδα κάπου στον κόσμο πέφτει νεκρή».
44