Σκέψεις


https://i0.wp.com/img190.imageshack.us/img190/3258/49200075.jpg

Θεέ μου πόσο φωτεινό μπορεί να είναι αυτό το χαμόγελό

ώστε να δώσει τόση λάμψη στην ζωή μου;

Advertisements

αναρωτιέμαι τι να είναι δύναμη και τι αδυναμία;

κι αν η αδυναμία μου είσαι εσύ

τότε πια είναι η δύναμή μου;

θα πρέπει πράγματι όμως να είναι τεράστια αυτή η δύναμη!

γιατί όμως δεν την νοιώθω;

το μόνο που νοιώθω είναι η αδυναμία μου

και αυτή είναι τόσο μα τόσο δυνατή!!!

Ενας φθινοπωρινός ήλιος που ακόμα χορεύει όλη μέρα
κι ένα πανσέληνο φεγγάρι σ’έναν ολοκάθαρο ουρανό
που αλλάζει συνέχεια λευκοπλάτινες αποχρώσεις…

δυό εραστές…!!!

δυό καρδιές…!!!

ένα παράθυρο διαφορετικό
στο χρώμα των αστεριών…
που αποκαλύπτει την πηγή της δύναμης
και της συνειδητής επιθυμίας τους…

η σιωπή είναι ομιλία τους
και η επικοινωνία είναι η σιωπή τους…

οι φωτογραφίες είναι απο τα έργα ζωγραφικής του Mark Halsey

η ανάσα μου καυτή στην θέασή σου

λουλούδι έρωτα άφησα στον λευκό λαιμό σου

πνοή καυτή αισθησιακή χαϊδεύει το κορμί σου

με τα ανάλαφρα φτερά μου σε σκέπασα

και αρχίζω το αιώνιο ταξίδι

στο φως σου!

στο φως της καρδιάς σου

στην υγρασία των χειλιών σου

στη πληρότητα της αγκαλιά σου…

ρίζες τα χέρια μου

στις μυρωδιές του κορμιού-γιασεμιού σου

λάγνες οι ματιές σου

δονούν τις αισθήσεις μου

και ντύνω το κορμί σου ηδονικά

και εξατμίζομαι μαζί σου στον απόλυτο έρωτα…

inesce1bo11.jpg
Με ένα ποτό στο χέρι έρχονται στην μνήμη του
εκείνα τα ανοιξιάτικα βράδια
που τον περίμενε στην φωλιά τους,
σ’εκείνο το σπίτι στη αγαπημένη τους Αγία Κυριακή
εκεί που ένα Αιγαίο ήταν όλο δικό τους…
είναι όλα ξανά στην μνήμη του!
 
στο αμυδρό φως των κεριών την βλέπει
μπροστά στην μεγάλη τζαμαρία
που έβλεπε την θάλασσα…
φορούσε εκείνο το διάφανο φόρεμα που άφηνε να διαγράφετε
το όμορφο σφριγηλό κορμί της και εκείνες οι γόβες στιλέτο
που τόσο του άρεσε να τις φοράει όταν του δινόταν!
 
Θυμάται τις κινήσεις της
το λάγνο λατίνο βλέμμα της
τα σαρκώδη χείλη της
που αισθησιακά τα πέρναγε από τις άκρες του ποτηριού
και με την γλώσσα της έπαιρνε την γλύκα από την ζάχαρη
πριν ποιεί μονορούφι το ρούμι…
ήξερε να παίρνει αυτό που θέλει!
 
Μ’ένα κορμί βιολί μελωδικά τον μάγευε με τις κινήσεις του
και ο ιδρώτας τους νότες σκόρπιες γύρω τους…
 
το άτιμο θηλυκό
ήξερε να τον ανάβει και να τον κάνει
να την απολαμβάνει με όλες τις αισθήσεις του
ώσπου ο γλυκός ύπνος τον έπαιρνε μέσα στην αγκαλιά της…
 
τι μουσική!!!
τι αναμνήσεις θεέ μου…!!!
 
Τώρα πια του έχει μείνει μόνο ένας φάκελος
οι τελευταίες τις λέξεις που δηλώνει το τέλος τους!
Ήμουν ένα όμορφο ολάνθιστο δέντρο
μέσα στον κήπο της ζωής!
Ήρθανε εκατοντάδες πουλιά
στα καταπράσινα κλαριά μου
κελαηδούσαν, ερωτοτροπούσαν
τραγουδούσαν την άνοιξη
όμως τα έδιωξε η σιωπή μου!
Μετά ήρθαν εκατοντάδες παιδιά
ανέβηκαν στον κορμό μου
και παίξανε με τα κλαδιά μου
φύλλο φύλλο μάδησαν
την πυκνή φυλλωσιά μου…
τότε ξαναβρήκα την φωνή μου!

sinefo.jpg

Χωρίς αυτά τα άσπρα σύννεφα
δεν θa’ ταν τόσο γαλανός ο ουρανός…

Επόμενη σελίδα: »