πόσες φορές μου συμβαίνει να κλείνω τα μάτια

και να σε φαντάζομαι…

μες στο σκοτάδι να σε βλέπω…

να σ’ακούω…

μια συνεχή σκέψη

μια συνεχή συγκίνηση!

μετά να τα ανοίγω και να καταλαβαίνω πόσο καλύτερα

είναι μερικές φορές να ζεις από το να ονειρεύεσαι…


να είσαι η πιο όμορφη αλήθεια

από το οποιοδήποτε όνειρο!


clover

είχα σκάψει μέσα μου πολύ βαθιά
την ρίζα του λωτού γυρεύοντας…
και τι παράξενο!!!

Πάντα μέσα μου άκουγα την φωνή σου
τόσο γλυκιά που τους λωτούς ξεχνούσα

ποιο δέντρο φυλλωμένο σείεται στο πέρασμά της

ποιας ομορφιάς θεά ξεπρόβαλε!
*

ποια θάλασσα και αύρα φέρνει καθαρή

στην έρημη ακρογιαλιά μου

για να ξεφουσκώσει σιωπηλά

τ’αγέρι του βοριά…;
*
ποιος έπλασε τέτοιο άστρο

σαν τριαντάφυλλο δροσάτο

χείλια πορφυρά σαν της ροδιάς καρπό

φτερά αιθέρια πεταλούδας…
*
ποιόν άνεμο ερωτευμένο σέρνει μαζί της

με λεπτή βροχούλα για χαιρετισμό

σημάδι ελπίδας από την φύση

βουβό κύμα στην αγκαλιά της γης

και μέσα σε ταξιδιάρικα πουλιά

να ψαχνω τα φθινοπωρινά μάτια της ψυχής της…
*

ένας άγγελος που μόνο στ’όνειρό μου

μου δίνει τα φτερά του…

η φύση στην πιο γλυκιά της ώρα!

δραπέτης της ουράνιας τάξης ο άγγελός μου
κάτω από τον ασημένιο στεναγμό του φεγγαριού

Αυγουστιάτικες γυμνές ψυχές οι αγκαλιές μας

τα χάδια απαλά και τρυφερά
ψάχνουν κάθε γωνιά στο κορμί της
ψαχουλεύοντας κάθε απόκρυφη αίσθηση της

τα μάτια λάγνα ερωτοτροπούν με τα δικά της
υπόσχονται σιωπηλά ατελείωτες απολαύσεις
μάτια δακρυσμένα από πόθο

κι ένα σφουγγάρι τα χείλι μου
να ρουφάνε δροσιά απτο αναμμένο της κορμί

δάκτυλα μπλεγμένα στα σγουρά μαλλιά της

και χορός χαρισμένος ο ένας για τον άλλο

γιορτή ηδονής και παραισθήσεων

αισθήσεις που χτίζουν τον ερωτά μας

τα θέλω!

μιας ζωής ερωτευμένης…

η ανάσα μου καυτή στην θέαση σου

λουλούδι έρωτα άφησα στον λευκό λαιμό σου

πνοή καυτή αισθησιακή… χαϊδεύει το κορμί σου

με ανάλαφρα φτερά σε σκέπασα

και αρχίζω το αιώνιο ταξίδι μου

στο φως σου!

στο φως της καρδιάς σου

στην υγρασία των χειλιών σου

στη πληρότητα της αγκαλιά σου…

ρίζες τα χέρια μου

στις μυρωδιές του κορμιού-γιασεμιού σου

λάγνες οι ματιές σου

δονούν τις αισθήσεις μου

και ντύνω το κορμί σου ηδονικά

και εξατμίζομαι μαζί σου στον απόλυτο έρωτα…

φεγγαρόλουστη η νύχτα εχθές

και μου εκμυστηρεύτηκες

κοιτώντας τ’άστρα εκεί ψηλά

πως οι αγγέλοι χτίζουν τις φωλιές τους

ώρες καθρεφτιζόμουν στα μάτια σου…

δυο γούρνες με ψαλμωδίες λαγνείας

και αμίλητη εσύ κοιτούσες τα σύννεφα

να παίρνουν τα παλιά μας λάθη…

οι ψυχές μας νεραϊδένια ξωτικά

δίναν ποίηση στην ησυχία μας

και ο ψίθυρος της αύρας

τάραζε την μουσική των χειλιών μας

αστέρια ατελείωτα τα όνειρά μας

φωτιά ατελείωτη η συντροφιά σου

τα κορμιά μας δίχως ίχνος αέρα ανάμεσά τους

και αναστεναγμοί πάθους οι ανάσες μας

η ανατριχίλα στα κορμιά μας δηλώνει

την απόλυτη αίσθηση του έρωτα

τα δάκρυά μας από χαρά κι απόλαυση

εξατμίζονται στα κορμιά μας

“μη σε χάσω ποτέ”

ευχή μου και παρακάλι

θα το γράψω με καυτά φιλιά

στο εαρινό κορμί σου

και ρίζες μου θα απλώσω γύρω σου

για να μείνω για πάντα μαζί σου!

Σε φιλώ με μάτια που λικνίζονται στην ανάσα της ψυχής σου…
χείλη που αγκαλιάζουν στρογγυλεύοντας τις λέξεις!

σπίθες που πετούν τα μάτια
όταν φλέγονται

φλόγες που καίνε τα κορμιά που σαν χέλια πάλλονται

παλμός και ανάσταση καρδιάς

καρδιές αισθήσεις δροσιάς
στην ζεστασιά…. του έρωτα!


«χαρισμένο στην Μανταλένα»